Η επιβίωση είναι θέμα ελεύθερης επιλογής
- Το πρώτο μεγάλο κέρδος της Τουρκίας είναι η από την ημέρα έναρξης του διαλόγου απεμπλοκή της από τη διαδικασία επίλυσης του κυπριακού αφού έγινε αποδεκτό το απαράδεκτο ότι η λύση του κυπριακού προβλήματος θα προκύψει από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους.
- Βρισκόμαστε ήδη στο τελευταίο στάδιο πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη
Με δήλωση του ο Βρεττανός ΥΠΕΞ κ. Μίλιμπαντ μας είπε ότι, η κατοχή του ενός τρίτου και πλέον του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας για τριανταέξι χρόνια, από την υποψήφια για ένταξη στην Ε.Ε. Τουρκία, είναι διμερές πρόβλημα που πρέπει να λυθεί μεταξύ των δυο χωρών και ούτως ή άλλως δεν πρέπει να επηρεάζει την διεύρυνση της Ε.Ε. και με την Τουρκία.
Δεν μας είπε και σωστά αφού δεν το ρωτήσαμε πως μπορεί η κατοχή από την Τουρκία των Κυπριακών και Ευρωπαϊκών εδαφών να είναι διμερές πρόβλημα Κυπριακής Δημοκρατίας και Τουρκίας και να μην είναι κατά μείζονα λόγο διμερές πρόβλημα Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποιος όμως θα το ρωτούσε ή θα τον ρωτήσει; Και γιατί να το ρωτήσει αφού ένιοι της Κυπριακής ηγεσίας αποδέκτηκαν ότι το Κυπριακό θα λυθεί από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους αποενοχοποιώντας έτσι την Τουρκία και απαλλάσσοντας την από κάθε ευθύνη. Τουλάχιστον ο κ. Μίλιμπαντ δεν επανέλαβε τη θέση κοροϊδίας της χώρας του για λύση από τους κυπρίους για τους κυπρίους, αλλά μας είπε να το λύσουμε εμείς με την Τουρκία.
Αυτοί λοιπόν που αποδέκτηκαν την προσπάθεια λύσης του Κυπριακού από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους αγνοώντας ότι λύση χωρίς τερματισμό της κατοχής δεν υπάρχει, δεν ήξεραν τι έκαναν; Δεν μπορούσαν να προβλέψουν τα αποτελέσματα της αποδοχής τους; Κι αν δεν ήξεραν γιατί δεν ρώταγαν; Γιατί αγνόησαν όσους τους το φώναζαν; Ήξεραν όμως και συναίνεσαν. Γιατί επιδίωξη τους δεν ήταν ο τερματισμός της κατοχής αλλά η «επανένωση» του νησιού έστω και υπό κατοχή. Άλλωστε ο εκπρόσωπος του κ. Μίλιμπαντ στην Κύπρο, ο Ύπατος που υπέβαλε στους ένθεν και ένθεν του κέντρου του κομματικού φάσματος χώρους το ευφυολόγημα «λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους», έκανε το παν για να το αποδεχθούν και οι οποίοι και το αποδέχθηκαν και το υλοποιούν τσιμεντώνοντας την κατοχή και προετοιμάζοντας την υπογραφή των όρων υποταγής. Δεν καταλαβαίνουν θα διερωτηθεί ο κάθε νοήμων πολίτης που οδηγούνται τα πράγματα; Και η απάντηση είναι ότι αν δεν καταλαβαίνουν και συνεχίζουν, είναι επικίνδυνοι, κι αν καταλαβαίνουν είναι απαράδεκτοι.
Σε τούτο το πλαίσιο θρασύτατα ο κ. Νταβούτογλου, με προτροπή και υποστήριξη των Βρεττανών, διατυμπανίζει ότι η Ε.Ε. θα εκλιπαρεί σε λίγο την Τουρκία για να ενταχθεί σ’ αυτήν, υπονοώντας και υποδηλώνοντας ότι καμιά κίνηση δεν προτίθεται να κάμει η Τουρκία στο Κυπριακό προς επίτευξη λύσης. Αντίθετα με σαφήνεια οι συνεργάτες του απειλούν ότι θα ενεργήσει διαφορετικά η Τουρκία αν η Κυπριακή Δημοκρατία δεν συναινέσει στην ακώλυτη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και τολμήσει να παρεμβάλει οποιοδήποτε εμπόδιο.
Και ενώ έτσι ενεργούν οι δυο από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι δυο από τις τρεις ενδιαφερόμενες άμεσα χώρες, η Βρεττανία και η Τουρκία, η τρίτη, η Ελλάδα, η μητέρα πατρίδα της Κύπρου, η συνδεόμενη με το όμαιμο, το ομόγλωσσο και το ομόθρησκο με τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού της, δηλώνει δια του Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως της, από το πιο επίσημο θεσμικό βήμα, αυτό της βουλής των Ελλήνων: «Αφήστε μόνους τους Κυπρίους στα εθνικά τους θέματα». Μια πρόταση, δόγμα, με οκτώ μόνο λέξεις, που αποποιείται κάθε εθνικό δεσμό, που δεν θεωρεί εθνικό θέμα για την Ελλάδα το Κυπριακό, που υπονοεί ότι οι Κύπριοι έχουν δικά τους εθνικά θέματα και που προδιαγράφει ότι μόνοι πρέπει να αντισταθούμε αν θέλουμε να μη είμαστε η τελευταία γενιά των Ελλήνων σ’ αυτό το νησί.
Όποιος παρακολουθεί την εξελικτική διαδικασία του δικοινοτικού διαλόγου που όχι μόνο συνεχίζεται αλλά εντατικοποιείται αβίαστα μπορεί να αντιληφθεί ότι όχι μόνο ο μόνος αλλά ο μόνος και μεγάλος κερδισμένος είναι η Τουρκία και ο μόνος χαμένος η Κυπριακή Δημοκρατία.
Το πρώτο μεγάλο κέρδος της Τουρκίας είναι η από την ημέρα έναρξης του διαλόγου απεμπλοκή της από τη διαδικασία επίλυσης του κυπριακού αφού έγινε αποδεκτό το απαράδεκτο ότι η λύση του κυπριακού προβλήματος θα προκύψει από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους. Πέτυχε ταυτόχρονα η Τουρκία μέσω αυτής της αδιανόητης παραδοχής και αποδοχής να μετονομάσει και να πουλήσει στο διεθνή παράγοντα, την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή ως δικοινοτική σύγκρουση, την ίδια ώρα που αποκτούσε και το προνόμιο της απόλυτης αποενοχοποίησης της. Πέτυχε να γίνει θεατής, σύμβουλος και παρατηρητής του συνεχιζόμενου εγκλήματος της και να είναι υπόλογη για τη συνέχιση του εγκλήματος, η Κυπριακή Δημοκρατία που δεν συναινεί σε διευθέτηση νομιμοποίησης και μονιμοποίησης των δοσμένων της κατοχής. Θεωρεί ότι είναι ένοχοι οι Ελληνοκύπριοι γιατί αρνήθηκαν να προσυπογράψουν τους όρους υποταγής τους το 2004 την ίδια ώρα που θεωρεί συνένοχους των Ελληνοκυπρίων και όλους τους Ευρωπαίους που εντάξανε την Κυπριακή Δημοκρατία στην Ε.Ε. και όπως διατείνονται αυτή η ένταξη είναι που παρεμποδίζει τη λύση του Κυπριακού.
Το δεύτερο όμως και πιο σπουδαίο πλεονέκτημα που απέκτησε η Τουρκία στη διάρκεια τούτου του γύρου διαβουλεύσεων για λύση, από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους, που αποδέκτηκε και πρόβαλε και υλοποιεί η κυπριακή ηγεσία και που ήταν ζητούμενο και πρόταση των Βρεττανών από τη δεκαετία του 1970 και που απορρίφθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη τότε, είναι η σταδιακή αποδόμηση κάθε συγκριτικού πλεονεκτήματος που με αγώνες σκληρούς κατοχύρωσε η Κυπριακή Δημοκρατία μέσω των διεθνών οργανισμών τις τελευταίες δεκαετίες. Η αποδόμηση της ουσίας των ψηφισμάτων και των αποφάσεων του ΟΗΕ που και με παραδοχές της Κυπριακής ηγεσίας σχεδόν ολοκληρώθηκε, την ίδια ώρα που την ίδια τύχη έχουν οι πλείστες αποφάσεις της Ε.Ε. για τη Κυπριακή Δημοκρατία που έφεραν την ένταξη, ακολούθησαν αυτή και ακόμα στα χαρτιά τη συνοδεύουν.
Βρισκόμαστε ήδη στο τελευταίο στάδιο πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη. Πριν τα ζητούμενα της Τουρκίας γίνουν πρωτογενές δίκαιο της Ε.Ε., πριν η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας καθ’ όλη την επικράτεια της ακυρωθεί με την αποδοχή των συνιστώντων και πριν ο εδαφικός ακρωτηριασμός ολοκληρωθεί και με κυριαρχικό ακρωτηριασμό.
Αν τούτα όλα δεν γίνονται αντιληπτά από την Κυπριακή ηγεσία και γι’ αυτό συνεχίζεται η παροχή χρόνου στην Τουρκία για να ολοκληρώσει την επεκτατική πολιτική της στην Κύπρο και γι’ αυτό δεν ακούστηκε το mea culpa της ηγεσίας, τούτο είναι οδυνηρό για τη τύχη μας. Αν όμως δεν ακούστηκε ακόμα το meaculpa γιατί η ηγεσία νομίζει ότι όλα πάνε καλά και δεν γίνεται αντιληπτή η πραγματικότητα τότε τούτο είναι τραγικό και αναπόδραστα οδηγεί στο τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας και στο τέλος του Ελληνισμού σ’ αυτή την πανάρχαια κοιτίδα του και στη γενέθλια γη 100 γενιών Ελλήνων.
Έστω και την υστάτη πρέπει να αναβλέψει η ηγεσία και να ψιθυρίσει το mea culpa της για να δικαιούται να βλέπει στα μάτια το λαό. Τούτο το mea culpa θα είναι και η κολυμβήθρα του Σιλωάμ που θα την αποενοχοποιήσει για όσα όλα λάθος μέχρι τώρα έπραξε. Όσο δεν αντιδρούμε η Τουρκία αποθρασύνεται και προκαλεί. Δίνει προτάσεις που λεκτικά απορρίπτονται ασυζητητί και την ίδια ώρα στην πράξη γίνονται αντικείμενο διαλόγου.
Η Τουρκία εδώ και καιρό έχει αποδυθεί σε ένα επικοινωνιακό μαραθώνιο μέσα από τον οποίο επιτυγχάνει αποτελέσματα που ούτε στις πιο φιλόδοξες προσδοκίες της δεν ανέμενε. Και όχι μόνο στον ΟΗΕ όπου μπήκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας.
Ο κύριος λόγος για τον οποίο επιτυγχάνει είναι γιατί ο λόγος της δεν έχει αντίλογο. Ένας λόγος που είναι καθαρά προπαγανδιστικός και που επιτυγχάνει να κάνει το μαύρο άσπρο μέσα από απόκρυψη στοιχείων και παραβιάζοντας κάθε λογικό ειρμό. Αργά, αλλά σταθερά και μεθοδευμένα αφού κατάφερε να αποενοχοποιηθεί για την εισβολή, την κατοχή και την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών, αφού ξεπέρασε αλώβητη την αξιολόγηση του Δεκεμβρίου του 2009, αφού έστειλε στο άδηλο μέλλον τις δεσμεύσεις που ανάλαβε, αφού πήρε και παίρνει εύσημα για την δήθεν υποστήριξη της για λύση του Κυπριακού ακόμα και από το νέο Επίτροπο Διεύρυνσης της Ε.Ε. κ. Στέφαν Φούλε, αφού εξασφάλισε την προώθηση των θέσεων της, για προτεκτορατοποίηση της Κύπρου, στην Ε.Ε. με προωθητές τους Βρεττανούς, μπήκε και στη θέση του θύματος και του αδικούμενου δια στόματος του κ. Εγκεμέν Μπαγίς, Υπουργού Επικρατείας και υπευθύνου για τις διαπραγματεύσεις Τουρκίας - Ε.Ε.
Με θράσος απροσμέτρητο ο κ. Μπαγίς δήλωσε: «Το Κυπριακό δεν θα πρέπει να αποτελεί πρόβλημα για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως δεν αποτέλεσε πρόβλημα για την υποψηφιότητα και την ένταξη της Ελληνοκυπριακής πλευράς».
Δεν θα αντιπαρέλθω το γεγονός ότι ο κ. Μπαγίς και σ’ αυτή του τη δήλωση αρνείται ΟΧΙ απλά την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά αρνείται την ίδια την ύπαρξη της, αρνούμενος έστω να την κατονομάσει, ενώ είναι η χώρα του υποψήφια για να μπει στην Ε.Ε., όπου πλήρες και ισότιμο μέλος είναι ήδη η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία πρέπει τη δοσμένη στιγμή να εγκρίνει και αυτή την ένταξη της χώρας; του στην Ε.Ε. Το ότι οι εταίροι μας ανέχονται την προκλητική συμπεριφορά του είναι αναμενόμενο, αφού πρώτοι την ανεχόμαστε εμείς χωρίς αντίλογο.
Όπως και όταν προ ημερών δήλωνε ότι το Κυπριακό θα έχει διζωνική, δικοινοτική λύση και όπου και πάλι δεν είχε αντίλογο από εμάς και κατ’ επέκταση ούτε και από τους εταίρους μας. Κατά τα άλλα εμείς βαυκαλιζόμαστε ότι κάνουμε διαπραγματεύσεις για ομοσπονδία. Αν τη διαφορά διζωνικής, δικοινοτικής λύσης από τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία δεν την κατανοούμε τότε είμαστε σε τραγική θέση. Αν όμως την κατανοούμε και σιωπούμε τότε τούτο είναι ολέθριο, καταστροφικό και ανεπίστροφο.
Στην τελευταία του τοποθέτηση όπου εξισώνει τη χώρα του (θύτη) με την Κυπριακή Δημοκρατία (θύμα) της εισβολής και της κατοχής και ζητά ή καλύτερα απαιτεί ανάλογη ή και ίση μεταχείριση ως προς την ένταξη στην Ε.Ε. και πάλι η σιωπή μας του επιτρέπει να αποθρασύνεται. Ανέμενε ο κάθε Κύπριος πολίτης, ο κάθε ευρωπαίος πολίτης, ο κάθε εταίρος μας τον δικό μας αντίλογο. Το ελάχιστο που θα έπρεπε να υποδειχτεί εμφαντικά τόσο στον ίδιο όσο και προς όλους είναι ότι η Κυπριακή Δημοκρατία. το θύμα της βάρβαρης Τούρκικης εισβολής, της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών των πολιτών της, εντάχθηκε στην Ε.Ε. γιατί δεν θα μπορούσε με καμιά λογική νοήμονος όντος να τιμωρείται περαιτέρω επειδή ήταν θύμα. Τα ακριβώς αντίθετα ισχύουν για τη χώρα του που είναι ο εισβολέας και κατακτητής, ο θύτης, και που τα εγκλήματα της δεν μπορεί να επιβραβευτούν και με την ένταξη της στην Ε.Ε.
Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά την οποία δεν προβάλλουμε, είτε γιατί όταν μας φτύνουν νομίζουμε ότι ψιχαλίζει είτε γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε ότι ο λόγος της Τουρκίας δια του κ. Μπαγίς και όχι μόνον, όταν δεν έχει αντίλογο επιτυγχάνει την πλύση εγκεφάλων των δικών μας εταίρων αν όχι και ημών των ιδίων.
Ας υπογραμμίσουμε λοιπόν στον κ. Μπαγίς και στους εταίρους μας ότι η εισβολή και η κατοχή είναι πρόβλημα που δεν θα επιτρέψει την ένταξη της χώρας του στην Ε.Ε. αν εμείς δεν υπογράψουμε όρους υποταγής και διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και ο νοών νοήτω. Αυτό και μόνο είναι αρκετό να υπαγορεύσει την στρατηγική μας για λύση.