Ήταν 1η Απριλίου

Ήταν 1η Απριλίου


  • Του Δρα Αντώνη Στ. Στυλιανού*

Ο Θουκυδίδης, στον Επιτάφιο του Περικλή, έγραφε ότι «το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ελεύθερον το εύψυχον.» Και αυτό ακριβώς το μέγιστο γνωμικό, το μετέτρεψαν σε τρόπο ζωής, στην υπαρξιακή τους φιλοσοφία οι αγωνιστές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1955-59. Με όραμα και στόχο τους την ελευθερία και με απαράμιλλη γενναιότητα ξεκίνησαν έναν άνισο, μα συνάμα μοναδικό αγώνα, «πήραν ανηφοριές» και βρήκαν «τα σκαλοπάτια που παν στην Λευτεριά.»

Ο αγώνας του 55-59 δεν αποτελεί απλά μια προσπάθεια των Λαών να αποτινάξουν ένα κατοχικό ζυγό. Ούτε αποτελεί απλά μια απαίτηση των καιρών στην αναζήτηση κάτι καλύτερου. Ο αγώνας του 55-59 αποτελεί το απαύγασμα της εσωτερικής και εξωτερικής βούλησης του Ανθρώπου για Ελευθερία, που με την εκκλησιαστική σημασία του όρου άνω θρώσκει – κοιτάζει ψηλά προς τον Θεό και αποδεικνύει ότι είναι ψυχή ζώσα καθ’ομοίωσιν του Θεού.

Ο αγώνας του 55-59 ζωοδότησε τον Κυπριακό Ελληνισμό με τον ηρωισμό που επιδείχθηκε σε κάθε μικρό ή μεγάλο αγώνα του ένδοξου Έθνους και μας άφησε παρακαταθήκες ουσιαστικές, ιστορικά μεγάλες, όπως συνεχίσουμε να ψάχνουμε την ευδαιμονία μέσα από την ελευθερία, «γενναίοι οσάκις [είμαστε] πλούσιοι, κι όταν [είμαστε] πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι». Η αγάπη γενικά χρειάζεται θυσίες. Και η μεγαλύτερη μορφή αγάπης – η αγάπη για την Πατρίδα – χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερες θυσίες. Τέτοιου είδους θυσίες οι ήρωες του αγώνα της ΕΟΚΑ μετουσίωσαν σε πράξεις, σε τρόπο ζωής, σε φωτεινούς φάρους που σηματοδοτούν την ανθρώπινη ύπαρξη και οριοθετούν το μέγεθος της τιμής.

Οι παρακαταθήκες του Αγώνα είναι πολλές. Είναι ταυτόχρονα έτι σημαντικότερες σήμερα, εάν αναλογιστούμε τις συνθήκες που διάγουμε. 19 χρόνια μετά το ιστορικό εκείνο κάλεσμα του Αρχηγού Διγενή «διά την αποτίναξιν του Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίον μας κατέλιπον οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην», ένας άλλος δυνάστης πάτησε τα ιερά τούτα χώματα που ποτίστηκαν τότε με το αίμα των ηρώων μας και βεβήλωσε και βεβηλώνει έκτοτε το βόρειο τμήμα του νησιού. Η τουρκική εισβολή και οι συνέπειές της αποτελούν σήμερα το σημαντικότερο εθνικό μας πρόβλημα. Παράλληλα, οι δύσκολες οικονομικές συγκυρίες στις οποίες έχει περιέλθει ο Τόπος, διογκώνουν το κλίμα δυσφορίας στον Λαό. Είναι γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, που ο αγώνας του 55-59 και οι θυσίες των ηρώων μας πρέπει να αποτελούν πάντοτε, διαχρονικά και επίμονα, το φωτεινότερο παράδειγμα αυταπάρνησης, επιμονής και αγώνα έναντι στο κάθε τι που μας δυναστεύει, που μας περιορίζει την ελευθερία μας.

Στα πλαίσια της συντεταγμένης Πολιτείας μας και με εθνική σύμπνοια – παράγοντα εκ των ων ουκ άνευ για την επιτυχία, οφείλουμε να δράσουμε έχοντας κατά νου τα προτερήματα, τις αξίες και τα ιδανικά των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και να διαλαλήσουμε περήφανα  την αποφασιστικότητα μας για απελευθέρωση της Κύπρου μας και την επιμονή μας για μια δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση του Κυπριακού προβλήματος. Όπως έγραφε ο Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, ήρωας Γρηγόρης Αυξέντιου, «δεν είναι θαύμα η εξύψωσις των ταπεινών, των χωρίς ιδανικά ανθρώπων σε αγωνιστάς. Αυτός είναι ο Έλληνας». Και σήμερα ο Κόσμος χρειάζεται περισσότερους Έλληνες! Ζήτω το 1955-59!



* Λέκτορα Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, LL.B Law Bristol, Ph.D in Law – International Law and Human Rights (Kent), Διευθυντής Μονάδας Νομικής Κλινικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας.


Comments

comments

Categories: Πολιτική

Σχετικά με τον Συγγραφέα