Ας όψονται οι αίτιοι

Ας όψονται οι αίτιοι

  • Του Ουράνιου Ιωαννίδη

Πρώην Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού

Είναι αλήθεια ότι η Κύπρος είναι μια φτωχή χώρα. Είναι αλήθεια ότι οι Κύπριες και οι Κύπριοι εργάζονται στις δουλειές τους με μειωμένο μισθό άλλοι 30%, άλλοι 40%, άλλοι 50% και άλλοι 60% και κάνουν την ίδια δουλειά και εργάζονται τις ίδιες ώρες όπως και πριν.

Αλήθεια είναι ακόμη ότι οι θέσεις εργασίας έχουν ελαχιστοποιηθεί γι’ αυτό και έχουμε στον τόπο την μεγαλύτερη ανεργία. Σχεδόν κάθε σπίτι έχει και ένα άνεργο.

Είναι ακόμα αλήθεια ότι πολλοί άνεργοι δεν εγγράφονται πλέον στους καταλόγους ανέργων.

Αλήθεια είναι ότι οι μικρές επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη. Τα σπίτια που ήταν όλα κατοικημένα σήμερα έχουν τα μεγάλα “ενοικιάζονται”. Οι κεντρικές οδοί έχουν νεκρωθεί. Τίποτε δεν κινείται. Τα πάντα είναι νεκρά. Ο τουρισμός είναι πιο κάτω από πέρσι. Οι τιμές δεν πέφτουν και συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία. Τίποτε δεν είναι όπως πριν.

Τα δάνεια δεν εξοφλούνται γιατί ο άνεργος ψάχνει για ένα κομμάτι ψωμί. Και τα παιδιά στα σχολεία, το 20% των μαθητών πηγαίνουν νηστικά στα σχολεία περιμένοντας το “σάντουϊτς” χωρίς το χυμό που έπαιρναν πέρυσι.

Οι τράπεζες δεν δίνουν δάνεια. Οι πιστωτικές κάρτες είναι ήδη υπερφορτωμένες. Τα παιδιά φεύγουν από τα ιδιωτικά σχολεία και μεταπηδούν στα δημόσια. Οι φόροι και τα χαράτσια αποκόπτουν τα τελευταία εισοδήματα των πολλών. Η πρώτη κατοικία κινδυνεύει. Οι άνθρωποι πηγαίνουν στους σταθμούς βενζίνης και βάζουν 5ευρω ή 10ευρω. Τα 50ευρω έχουν εξαφανιστεί από την αγορά. Οι τράπεζες δεν δέχονται επιταγές. Ζητούν ζεστό χρήμα. Τα ψωμάδικα πουλούν μόνο ψωμιά και όχι τυρόπιτες. Οι πιτσαρίες πουλούν πολύ λιγότερα από ότι μέχρι χθες.

Οι άνθρωποι δεν πίνουν μπύρες. Δεν βγαίνουν έξω δύο και τρεις φορές την εβδομάδα. Πολλοί χρησιμοποιούν ένα αυτοκίνητο για να πάνε στις δουλειές τους. Τα περίπτερα πουλούν εφημερίδες και τσιγάρα σε μειωμένες δραματικά ποσότητες.

Αυτή είναι η ζοφερή πραγματικότητα του τόπου μας. Τα δίδακτρα στα ιδιωτικά πανεπιστήμια ελάχιστοι τα πληρώνουν. Οι περισσότεροι διέκοψαν τις σπουδές τους και κίνησαν για άλλες πολιτείες. Τα λεωφορεία τα σχολικά θέλουν 20ευρω το μήνα για κάθε μαθητή, στο νοσοκομείο πρέπει να πληρώσεις για να σε δει γιατρός για να πάρεις φάρμακα, τα συνεργατικά έγιναν μόνον 18 και είναι κρατικά. Το γάλα των παιδιών έγινε είδος πολυτελείας. Το διαιτολόγιο έγινε όπως παλιά. Φασολάδες, λουβιά και κατεψυγμένα ψαρικά.

Και είμαστε ακόμη στην αρχή. Ο χειμώνας πλησιάζει. Η θέρμανση είναι πια πολυτέλεια. Αυτή είναι η Κύπρος των πολλών. Γιατί τον τόπο τον κυβερνά η Τρόϊκα.

Κάποτε ο Γιώργος Παπανδρέου είχε πει “Ευημερούν οι αριθμοί και πάσχουν οι άνθρωποι”. Σήμερα ούτε τούτο μπορεί να λεχθεί. Αντ’ αυτού όμως στη μακαρία νήσο Κύπρο το μόνο που μπορεί να λεχθεί είναι ότι “Ούτε οι αριθμοί ευημερούν και οι άνθρωποι πάσχουν όπως ουδείς άλλος”.

Τα παραδείγματα στη νήσο Κύπρο βοούν. Δεν υπάρχουν χρήματα για να προσφερθεί ένας χυμός στις χιλιάδες παιδιά που έρχονται το πρωί στο σχολείο νηστικά. Οι άνεργοι έχουν πολλαπλασιαστεί και δεν υπάρχει προοπτική να βρουν δουλειά. Τα κοινωνικά συσσίτια και τα κοινωνικά παντοπωλεία, που συντηρούνται από την αλληλεγγύη των εταιρειών έχουν γίνει “μόδα” ως να είμαστε σε εποχή εσχάτης δυστυχίας, κάτι που ισχύει για τους πολλούς αλλά όχι για τους λίγους που έχουν απολύσει, έχουν μειώσει μισθούς, δεν κατέλαβαν τον 13ο μισθό και άκουσον άκουσον έχουν αποκόψει την συνεισφορά τους στα ταμεία συντάξεων των εργοδοτουμένων τους.

Οι μικροεπιχειρήσεις έχουν κλείσει και οι μεγάλες οδοί μοιάζουν με νεκροταφεία. Έργα ανάπτυξης δεν έχουν εμφανισθεί. Επενδύσεις δεν ήρθαν. Οι περιορισμοί στο τραπεζικό σύστημα συνεχίζονται. Τα νοικοκυριά φυτοζωούν. Οι άνθρωποι δυστυχούν. Πάσχουν. Δεν έχουν που την κεφαλή κλίναι. Και δεν υπάρχει προοπτική.

Γιατί όταν πέραν του τραπεζικού συστήματος έχει στερέψει και ο συνεργατισμός που έγινε κρατικός, όχι με λεφτά του κράτους αλλά με δάνειο που έχουν δώσει οι δανειστές και τα οποία θα πληρώσουν οι πολίτες τούτου του τόπου.

Δεν έχουμε αντιληφθεί ότι ένας άνθρωπος πέθανε στη Λεμεσό από πείνα.

Στην άλλη πλευρά όμως οι τιμές δεν έπεσαν. Αντίθετα ανέβηκαν. Οι φόροι, οι δυσβάστακτοι δεν μπορούν να πληρωθούν γιατί δεν υπάρχουν χρήματα. Το κοινωνικό δίκτυ για τους γερασμένους συνταξιούχους ανθρώπους του πνεύματος και του πολιτισμού έχει αφαιρεθεί.

Δυστυχώς φτάσαμε στον πάτο. Τα επιτόκια δανεισμού έχουν μείνει εκεί ψηλά και δάνεια δεν δίνονται.

Τα γελοία επιδόματα παραμένουν και πληρώνονται. Το κράτος είναι εκτός πραγματικότητας. Τα ταμεία προνοίας έχουν εξαφανιστεί από τη Λαϊκή και έχουν χαθεί κατά το ήμισυ από την Κύπρου.

Φτάσαμε να κάμνουμε εκλογές για νέο Δ.Σ. στην Τράπεζα Κύπρου χωρίς να παρουσιαστούν λογαριασμοί.

Και όμως μπροστά σ’ αυτή την καταστροφή ουδείς τιμωρείται. Ουδείς συλλαμβάνεται για να δούμε τι έγινε και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Τα δάνεια δεν εξυπηρετούνται. Οι δόσεις δεν πληρώνονται. Τα δίδακτρα στα σχολεία τα ιδιωτικά, είναι τα ίδια περίπου με τα δίδακτρα των ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Όλα τούτα και πολλά άλλα έχουν οδηγήσει στην ξενιτιά το μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας. Και όσοι ακόμη δουλεύουν αναμένουν από στιγμή σε στιγμή την απόλυση τους ως πλεονάζον προσωπικό.

Ο τουρισμός έχει μειωθεί και τα έσοδα ακόμα πιο πολύ. Και αναμένεται η ανάκαμψη. Από ποιους όμως. Αφού δεν υπάρχουν χρήματα. Τα λόγια είναι εύκολα. Τα έργα είναι δύσκολα.

Είναι γεγονός ότι το τραπεζικό σύστημα λειτουργούσε ως πυραμίδα ή όπως είπε ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας ως καζίνο. Γι’ αυτό και συμπαρασύρει και τώρα ακόμα στην καταστροφή την Κυπριακή οικονομία και δεν μπορεί να συμβάλει στην επανεκκίνηση της.

Κάποιοι εδώ και μήνες φωνάζουν ότι τα δανειστικά επιτόκια είναι τόσο ψηλά που κανένας δεν μπορεί να δανειστεί και συνεπώς η ύφεση της οικονομίας βαθαίνει.

Παράλληλα οι τράπεζες δεν έχουν λεφτά να δανείσουν αφού οι καταθέτες έχουν στείλει τα δισεκατομμύρια στο εξωτερικό.

Τα ψηλά επιτόκια είναι η τροχοπέδη της ανάπτυξης ή καλύτερα της επανεκκίνησης της οικονομίας. Οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι τράπεζες που νομίζουν ότι μπορούν να εξασφαλίσουν κερδοφορία από τα επιτόκια τα δανειστικά. Δυστυχώς πλανώνται πλάνην οικτρά. Τα δανειστικά επιτόκια, τα ψηλά δανειστικά επιτόκια δεν μπορούν να εξασφαλίσουν κερδοφορία αφού δεν γίνεται δανεισμός. Ο χρόνος περνά άκαρπος. Οι διαφημίσεις που δημοσιεύτηκαν για παράταση δανείων για μικρές επιχειρήσεις και ιδιώτες καρκινοβατούν. Τίποτε δεν γίνεται. Παίρνουν τα χρήματα από τους παλιούς δανειολήπτες και τους διαλύουν. Τόσο που δεν έχουν να δώσουν τίποτε άλλο.

Και πολύ σύντομα οι Τράπεζες θα υποχρεωθούν να παίρνουν μόνο τους τόκους. Κι αν οι δανειολήπτες μπορούν να τους πληρώσουν. Κανένα μέτρο που να διευκολύνει τους δανειολήπτες δεν λήφθηκε ακόμα.

Αυτό είναι ο ορισμός της εξουθένωσης των δανειοληπτών. Αυτός είναι ο ορισμός της φτωχοποίησης των νοικοκυριών. Αυτό είναι το τέλος εποχής για τους άνεργους νέους. Αυτή είναι η χαμένη γενιά.

Μίλησαν οι τραπεζίτες και είπαν να μην μειωθούν τα δανειστικά επιτόκια. Νομίζουν ότι μπορούν να τα εισπράττουν για απεριόριστο χρόνο. Δεν κατανοούν ότι τούτο είναι ανέφικτο.

Αυτό που έγινε στην Κύπρο είναι μοναδικό φαινόμενο. Οι πολλοί έχασαν τα ταμεία προνοίας στα οποία κατέβαλλαν τον οβολό τους για δεκαετίες. Και τώρα δεν μπορούν να αγοράσουν το παραμικρό για τα παιδιά τους. Δεν μπορούν να πληρώσουν τα δίδακτρα των πανεπιστημίων που φοιτούν. Οι φοιτητές δεν έχουν να πληρώσουν και διακόπτουν τις σπουδές τους.

Η μεσαία τάξη δεν υπάρχει πια. Οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν αποκοπεί δραστικά. Οι τιμές δεν μειώνονται. Οι υποχρεώσεις αυξάνονται τόσο στα σχολεία όσο και στα πανεπιστήμια. Τα παιδιά εργάζονται όπου βρουν. Οι μικροεπιχειρήσεις έχουν κλείσει. Το λιανικό εμπόριο κούνησε μαντήλι και σιγά σιγά χάνεται.

Και οι μεγαλόσχημοι συνεχίζουν να ζουν χλιδάτα με τα λεφτά που έχουν στο εξωτερικό. Οι υπόλοιποι στέλλουν τα παιδιά τους στα σχολεία νηστικά. Και περιμένουν να πάρουν το “σάντουιτς” που ετοιμάζεται γι’ αυτά. Αν αυτά δεν είναι ο ορισμός των φτώχειας τότε τα ελληνικά έχουν χάσει τη σημασία τους.

Τα φαινόμενα που εμφανίζονται στην Κυπριακή κοινωνία τώρα είναι πρωτόγνωρα. Βιασμοί, εγκληματικές ενέργειες, δολοφονίες, κλοπές, ληστείες και ότι άλλο αναγκάζεται κάποιος για να δώσει ψωμί και γάλα στα παιδιά του.

Κάνει εντύπωση ότι το κράτος δεν έχει τη δυνατότητα να προσφέρει στα παιδιά τα αναγκαία μέσα για να ανταποκριθούν στις σχολικές τους υποχρεώσεις.

Είναι φρικτό ένας γονιός να μην μπορεί να αγοράσει μαρκαδόρους για το παιδί του γιατί το σχολείο δεν του τους παρέχει και να υποχρεώνεται να κλέψει τους μαρκαδόρους και να συλλαμβάνεται ως κλέφτης γιατί δεν μπορούσε να βλέπει το παιδί του να μην έχει μαρκαδόρους που του ζητούσαν οι δάσκαλοι.

Η οικονομική κρίση διογκώνεται αλλά αντί έργα αντιμετώπισης της ακούγονται φρούδες ελπίδες αλλά κανένα έργο ανάπτυξης.

Η ανεργία καλπάζει με πρωτοφανείς ρυθμούς. Η κατανάλωση έχει μειωθεί, έχει ελαχιστοποιηθεί, η ύφεση της οικονομίας προβλέπεται να φτάσει στο 10% το πρώτο τρίμηνο του 2014.

Κι όμως αφού οι πολίτες τούτου του τόπου έχουν εξαντλήσει τα οικονομικά τους περιθώρια δεν έχουν να πληρώσουν ούτε για τροφή, ούτε όμως δόσεις και τόκους.

Τα επιτόκια έχουν φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και η Τράπεζα Κύπρου γεμίζει διαφημίσεις τις εφημερίδες και τα περιοδικά για νέα δάνεια.

Δεν σκέφτηκαν ποτέ και ούτε πέρασε από το μυαλό τους ότι οι πολίτες έσωσαν την τράπεζα και δεν είναι νοητό η Τράπεζα να σκοτώσει τους πολίτες.

Που είναι η μείωση των επιτοκίων που έχουν ξεπεράσει το 10% και στις “κάρτες” το 12.5%. Νομίζουν ότι οι άνθρωποι έχουν, χωρίς δουλειά και έχοντας να θρέψουν τις οικογένειες τους, έχουν πηγές πλούτου ή καταθέσεις για να τις δώσουν στις τράπεζες για να τις ξανασώσουν.

Εν παρενθέσει τα κλειστά καταστήματα της Τράπεζας Κύπρου γιατί δεν σκέφτηκαν ότι δεν πρέπει να φωτίζονται αφού δεν εργάζονται αφού τα έκλεισαν για να μειώσουν τα κόστη τους.

Επανερχόμενοι στο θέμα μας. Οι τραπεζίτες που πλούτισαν χαρίζοντας στους φίλους και γνωστούς τους και στους εαυτούς τους χρήματα του λαού που βρίσκονται;

Δεν κατανοούν ότι θα πρέπει να δώσουν χάρη στους τόκους για να εισπράξουν το δάνειο έστω για ένα δύο χρόνια. Και σταδιακά να βάλουν τα επιτόκια πιο ψηλά και όταν τελειώσει η ύφεση και μπούμε σε ανάπτυξη να ζητήσουν τα κανονικά επιτόκια και δάνεια.

Δεν μπορούν να επεκτείνουν τα δάνεια και να παίρνουν μόνο τόκους για τα δάνεια των νέων, των ανέργων, των δυσπραγούντων. Δεν μπορούν να δώσουν περίοδο χάριτος, 1 – 2 χρόνων στα νέα ζευγάρια. Αν λοιπόν δεν κατανοούν τα αυτονόητα καλά κάνουν να μας αδειάσουν τη γωνιά.


Comments

comments

Categories: Πολιτική

Σχετικά με τον Συγγραφέα