Η Ιταλία είναι το επόμενο μεγάλο πρόβλημα της Ευρωζώνης

Η Ιταλία είναι το επόμενο μεγάλο πρόβλημα της Ευρωζώνης


Ο Emmanuel Macron δείχνει να έχει χαράξει ρότα για να γίνει ο νέος Πρόεδρος της Γαλλίας, βάζοντας τέλος στην απειλή εισόδου μιας ευρωσκεπτικίστριας στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Ακόμα κι αν Macron κερδίσει, όμως, θα είναι νωρίς να γιορτάσουμε μια νέα φάση σταθερότητας στην Ευρωζώνη. Από την άλλη πλευρά των Άλπεων, εκκολάπτεται μια οικονομική και πολιτική καταιγίδα -και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι κάποιος μπορεί να τη σταματήσει.

Τα οικονομικά προβλήματα της Ιταλίας είναι από πολλές απόψεις χειρότερα από της Γαλλίας. Το δημόσιο χρέος ανέρχεται σε σχεδόν 133% του ΑΕΠ, όταν στη Γαλλία, φτάνει το 96%. Η τελευταία φορά που η Ιταλία αναπτύχθηκε περισσότερο από τη Γαλλία ήταν το 1995. Σε διεθνές επίπεδο οι δύο χώρες έχουν δώσει μάχη για να παραμείνουν ανταγωνιστικές -η γαλλική παραγωγικότητα έχει αυξηθεί κατά περίπου 15% από το 2001, ενώ η ιταλική έχει παραμείνει στάσιμη.

Στο μεταξύ, η ιταλική πολιτική σκηνή πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Το Κίνημα Πέντε Αστέρων, μια λαϊκιστική δύναμη που θέλει να πραγματοποιήσει δημοψήφισμα για την συμμετοχή της Ιταλίας στο ευρωσύστημα, ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις και μάχεται σώμα με σώμα με το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα. Οι γενικές εκλογές, που έχουν προγραμματιστεί για την επόμενη άνοιξη, είναι απίθανο να αποφέρουν ξεκάθαρη νίκη ενός υποψηφίου, ενώ υπάρχει ακόμα και μια μικρή πιθανότητα ότι μπορεί να οδηγήσουν σε μια ευρωσκεπτικιστική κυβέρνηση, αν το Κίνημα Πέντε Αστέρων κερδίσει αρκετές ψήφους και σχηματίσει μια συμμαχία με την Λίγκα του Βορρά που εναντιώνεται ανοιχτά στο ευρώ.

Οι ευρωπαϊστές της Ιταλίας είναι απασχολημένοι να ψάχνουν έναν Ιταλό Macron -κάποιον που θα μπορούσε να προσφέρει μια φιλελεύθερη λύση για τα οικονομικά προβλήματα της Ιταλίας, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αποκρούσει την απειλή ενός “It-exit”. Οι επενδυτές θα το ήθελαν αυτό. Το φθινόπωρο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δείχνει να ετοιμάζεται να επιβραδύνει της αγορές κρατικού χρέους. Η προοπτική της πολιτικής αστάθειας στη Ρώμη θα μπορούσε να τρομάξει τους επενδυτές, εγείροντας αμφιβολίες για τη βιωσιμότητα του χρέους της Ιταλίας.

Με πολλούς τρόπους, ο Matteo Renzi, ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, ο οποίος παραιτήθηκε μετά από μια βαριά ήττα στο δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση του Δεκεμβρίου, θα ήταν η προφανής επιλογή. Στα 42 του, είναι μόλις τρία χρόνια μεγαλύτερος από τον Macron. Προσπάθησε και αυτός να εκσυγχρονίσει την αριστερά, παρότι προτίμησε να αναρριχηθεί μέσα από τις τάξεις του κόμματος, αντί να δημιουργήσει ένα νέο, όπως έκανε ο Macron.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Renzi μοιάζει όλο και περισσότερο σαν μια παρωχημένη δύναμη. Μπορεί μεν να πήρε μόλις φρέσκια εντολή ως επικεφαλής κόμματος, ωστόσο πολλοί Ιταλοί αμφισβητούν τις υποσχέσεις του, γιατί υπαναχώρησε σε μια υπόσχεση να εγκαταλείψει την πολιτική εάν χάσει το δημοψήφισμα. Επίσης, το μήνυμά του έχει γίνει μπερδεμένο. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι είναι υπέρ της ΕΕ, αλλά ποτέ δεν χάνει την ευκαιρία να κατσαδιάσει τις Βρυξέλλες –ιδιαίτερα για την επιβολή δημοσιονομικής λιτότητας. Γιατί θα πρέπει οι ψηφοφόροι να επιλέξουν το μαλθακό ευρωσκεπτικισμό του Renzi, όταν μπορούν να έχουν κάτι ξεκάθαρο;

Ένας χρόνος είναι ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στην πολιτική. Οι Ιταλοί μπορεί ακόμη και να κουραστούν από το Κίνημα Πέντε Αστέρων και να αποφασίσουν ότι ο Renzi προσφέρει μια ασφαλέστερη εναλλακτική λύση -αλλά μην βασιστείτε σε αυτό. Με λίγη τύχη, η Γαλλία είναι έτοιμη να δείξει ότι η λογική εξακολουθεί να επικρατεί στην ευρωπαϊκή πολιτική. Η Ιταλία είναι ικανή να αποδείξει το αντίθετο. Πηγή: sofokleous10.gr


Comments

comments

Σχετικά με τον Συγγραφέα