Ο Αλέξης Τσίπρας έχει, λοιπόν, αποτύχει…

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει, λοιπόν, αποτύχει…


Ο Αλέξης Τσίπρας έχει, λοιπόν, αποτύχει. Ένα αδύναμο χέρι έχει αποδυναμωθεί καθώς η Ελλάδα έχει απομονωθεί περισσότερο από ποτέ, και το πανευρωπαϊκό, κατά της λιτότητας μέτωπο που είχε υποσχεθεί στις τελευταίες εκλογές δεν πραγματοποιήθηκε. Πέντε μήνες διαπραγματεύσεων δεν έχουν αποφέρει τίποτα που να ταιριάζει στη ριζοσπαστική ρητορική που ανέβασε το κόμμα του στην εξουσία.

Η αποτυχία, ωστόσο, δεν ανήκει μόνο στον έλληνα πρωθυπουργό. Οι προκάτοχοί του απέτυχαν επίσης, αποφεύγοντας σε κάθε στάδιο να πουν στους ψηφοφόρους του την πρακτική ιστορία όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση και υποφέροντας τις συνέπειες όταν ανέρχονταν στην εξουσία.

Συγκρίνετε την ύφεση στην Ελλάδα με τις επιτυχίες της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας από τότε που ξέσπασε η κρίση πριν από πέντε χρόνια, και αυτό που ξεχωρίζει είναι η επίμονη προτίμηση της πολιτικής τάξης της Ελλάδας να θέτει σε προτεραιότητα το μακροπρόθεσμο κομματικό κέρδος και όχι το εθνικό συμφέρον. Ωστόσο, καθώς βγαίνουν στην επιφάνεια οι λεπτομέρειες της προτεινόμενης νέας συμφωνίας, γίνεται ξεκάθαρο πως η αποτυχία έχει ακόμη ευρύτερες ρίζες και δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Η πολιτική της λιτότητας που έχει επιβληθεί στη χώρα από τους πιστωτές της, όπως αναγνώρισε το 2013 ο Olivier Blanchard, ο επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έκανε την ύφεση της Ελλάδας πιο μακροχρόνια και πιο βαθιά απ’ ότι θα μπορούσε να είναι.

Και τώρα θα γίνει ακόμη πιο έντονη. Παρ’ όλες τις φαινομενικές διαφορές μεταξύ του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Κομισιόν, είναι ξεκάθαρο πως οι τακτικές του κ. Τσίπρα έχουν ενώσει τους συνομιλητές του, και ιδιαίτερα τους έχει ενώσει στην επιμονή τους να πιέσουν την Ελλάδα προς τον ίδιο καταστροφικό δρόμο.

Η επιμονή τους να αγνοούν τα εξαιρετικά υψηλά ποσοστά ανεργίας της Ελλάδας αντικατοπτρίζει την σχεδόν εξολοκλήρου κατάρρευση της εμπιστοσύνης που προκάλεσε ο τρόπος που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ τους έχει αντιμετωπίσει τους τελευταίους πέντε μήνες. Αντικατοπτρίζει, ωστόσο, επίσης, την υποβόσκουσα έλλειψη υπομονής, και αυτή των εκλογικών τους σωμάτων, με το φαινομενικά ατελείωτο σίριαλ της ελληνικής κρίσης και την κατανοητή αμφιβολία τους για το εάν οποιαδήποτε συμφωνία, αφού υπογραφεί, θα πραγματοποιηθεί με συνέπεια.

Με τις ελληνικές τράπεζες σε γραμμή βοήθειας, τα γεγονότα κινούνται προς μια λύση και όχι με τον τρόπο που ήλπιζε η ελληνική πλευρά. Ο κ. Τσίπρας υποστηρίζει πως είναι αισιόδοξος, αλλά ο έλεγχός του πάνω στο κόμμα δεν είναι ισχυρός: μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, οι λεπτομέρειες του πακέτου των πιστωτών έγιναν δεκτές με σύγχυση – και όχι μόνο από τους ριζοσπαστικούς του κόμματός του. Πέραν αυτού, υπάρχει βαθιά και δικαιολογημένη ανησυχία για την περιορισμένη έκταση στο ελληνικό σχέδιο για οτιδήποτε που μοιάζει με τις δομικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται πραγματικά η οικονομία.

Ο χρόνος μπορεί να ήταν κάποτε στο πλευρό της Αθήνας. Έχοντας, ωστόσο, σπαταλήσει για πολλές εβδομάδες αυτό το αγαθό, η ελληνική κυβέρνηση είναι τώρα αντιμέτωπη με μια έκτακτη κατάσταση. Η τελευταία ελπίδα του κ. Τσίπρα βρίσκεται στη γεωπολιτική – η εκμετάλλευση των δυτικών φόβων πως η Ελλάδα θα βρεθεί στην τροχιά του Βλαντίμιρ Πούτιν και θα πάρει μαζί της μεγάλο μέρος των Βαλκανίων. Αλλά και αυτοί οι φόβοι έχουν τα όριά τους: δε θα βοηθήσουν πολύ στο να πειστούν οι ψηφοφόροι στη Γερμανία και αλλού, όσο κι αν κρατούν ξύπνιους τη νύχτα την καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ και τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. Δε θα πείσουν ούτε και το ΔΝΤ.

Οι πιθανότητες, συνεπώς, θα πρέπει να βρίσκονται ακόμη στην πλευρά της ελληνικής εξόδου. Αυτό θα είναι καταστροφικό για την Ελλάδα και κοστοβόρο για την υπόλοιπη Ευρώπη. Υπάρχει μια εναλλακτική, αλλά βασίζεται στην απίθανη εκδοχή ο έλληνας πρωθυπουργός να επιλέξει τις επόμενες ημέρες τη χώρα και όχι το κόμμα, ένα άγνωστο μέλλον αντί ενός οικείου παρελθόντος. Μπορεί ο κ. Τσίπρας να κάνει τη μετάβαση στον ρόλο του, από ριζοσπάστης μαθητής σε εθνικός ηγέτης;

Οι οιωνοί δεν είναι ενθαρρυντικοί – και τα μηδαμινά πραγματικά αποτελέσματα της διαπραγματευτικής του στρατηγικής κάνουν το έργο αυτό πιο δύσκολο – δεν είναι, ωστόσο, και αδύνατον. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ελληνικό κομματικό σύστημα βρίσκονται σε ρευστή κατάσταση. Η εσωτερική αντίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ για το νέο πακέτο είναι πραγματική, όμως το εκλογικό κεντρικό περιβάλλον στη χώρα παραμένει σε μεγάλο βαθμό – προς το παρόν – σθεναρά υπέρ της παραμονής στο ευρώ. Το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που κυριάρχησε στην αριστερά από το τέλος της χούντας, πλησιάζει την αφάνεια, αφήνοντας τον δρόμο ανοιχτό για τον κ. Τσίπρα.

Παρ’ όλα αυτά, παραμένει δημοφιλής στο εσωτερικό της χώρας. Εάν μπορεί να ισχυριστεί νίκη ενώ χάνει, να παρουσιάσει μια συμφωνία με τους πιστωτές ως δική του και να κηρύξει νέες εκλογές με μία κεντροαριστερή πλατφόρμα κάποια στιγμή το φθινόπωρο, και με πραγματική προοπτική για σημαντική ανακούφιση χρέους, μπορεί ακόμη να τα καταφέρει. Όσοι στο κόμμα του ελπίζουν να χτίσουν σοσιαλισμό μέσω της επιστροφής στη δραχμή, θα παραμεριστούν, και η Ελλάδα θα μπορέσει να παραμείνει στην ευρωζώνη όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις πως θέλει η πλειοψηφία. Αυτό θα παρείχε στον ελληνική λαό την απαραίτητη ανάσα από την ψυχολογική αναταραχή της ατελείωτης κρίσης και θα τους έδινε χρόνο να σταθεροποιήσουν και να ενισχύσουν τους χτυπημένους πολιτικούς θεσμούς της χώρας.

Από αυτές τις ισχνές πιθανότητες κρέμεται αυτή τη στιγμή το μέλλον της Ελλάδας και ίσως και του ίδιου του ευρώ. Πηγή: Πρώτο Θέμα


Comments

comments

Categories: Ειδήσεις

Σχετικά με τον Συγγραφέα