Πολιτικές και οικονομικές καταιγίδες καθυστερούν την άνοιξη

Πολιτικές και οικονομικές καταιγίδες καθυστερούν την άνοιξη


Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος. Αυτή την άνοιξη δεν είναι βέβαιο ότι θα… μυρίσει καλοκαίρι στην Ευρώπη, καθώς τα σύννεφα είναι πολλά και οι -πολιτικές και οικονομικές- καταιγίδες μπορούν να ξεσπάσουν ανά πάσα στιγμή.

Ήδη, από τα μέσα Μαρτίου και μέχρι τα τέλη Μαΐου διεξάγονται κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις -από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία, την Ισπανία και την Ολλανδία, μέχρι τις βουλευτικές στη Φινλανδία και τη Βρετανία.Το διάστημα αυτό, όμως, είναι καθοριστικό και για την Ευρωζώνη, για δύο κυρίως λόγους: Αφενός, επειδή θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό η ύπαρξη και το περιεχόμενο της νέας συμφωνίας με την Ελλάδα και, αφετέρου, καθώς θα φανούν τα πρώτα αποτελέσματα από την εκτύπωση χρήματος της ΕΚΤ, στην οποία έχουν εναποτεθεί οι πιο ουσιαστικές ελπίδες για μια βιώσιμη οικονομική ανάκαμψη.

Παράλληλα, βεβαίως, δεν πρέπει κανείς να υποτιμά την «ανοιχτή πληγή» της Ουκρανίας, η οποία καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και τις σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία. Άλλωστε, Μέρκελ και Ολάντ έχουν ποντάρει σημαντικό μέρος του πολιτικού τους κεφαλαίου στη συμφωνία του Μινσκ και δεν θα ήθελαν να τη δουν να ναυαγεί, με απρόβλεπτες συνέπειες. Έφτασε η άνοιξη 2015, λοιπόν -προσδεθείτε!

Στις 22 Μαρτίου, τα βλέμματα ολόκληρης της Ευρώπης θα είναι στραμμένα στον πρώτο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών της Γαλλίας -δευτερευόντως δε, στις εκλογές που θα γίνουν στην ισπανική επαρχία της Ανδαλουσίας, για την τοπική Βουλή. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση, δύο κόμματα τα οποία ανήκουν σε αντίθετα «άκρα» αλλά αντιμετωπίζονται ως εξίσου απειλητικά από το ευρωπαϊκό «κατεστημένο» -η εκσυγχρονισμένη Ακροδεξιά του Εθνικού Μετώπου και το νεαρό κίνημα των Podemos (Μπορούμε)- θα επιχειρήσουν να επιβεβαιώσουν τη δυναμική που έχουν καταγράψει μέχρι σήμερα, διακδικώντας όχι απλώς μια αξιοπρεπή ή καλή επίδοση, αλλά την πρώτη θέση!

Μία εβδομάδα αργότερα, στις 29 του μήνα, θα διεξαχθεί ο δεύτερος γύρος στη Γαλλία, όπου όλα δείχνουν ότι το αποκαλούμενο «δημοκρατικό τόξο» θα αναγκαστεί να συνασπίσει τις δυνάμεις του για να αποφύγει μια σαρωτική επικράτηση της Μαρίν Λεπέν -η οποία, άλλωστε, έχει ανάγει αυτή την αναμέτρηση σε πρόκριμα για τη διεκδίκηση της γαλλικής προεδρίας το 2017, στην πιο καθοριστική ίσως πολιτική μάχη των τελευταίων δεκαετιών για τη δεύτερη ισχυρότερη χώρα της (ηπειρωτικής) Ευρώπης.

Στη συνέχεια, τον Απρίλιο, έρχεται η σειρά της Φινλανδίας, της μοναδικής από τις σκανδιναβικές χώρες που έχει ως νόμισμα το ευρώ, έχασε όμως την ανώτατη πιστοληπτική αξιολόγηση από την S&P τον περασμένο Οκτώβριο, καθώς διαπιστώθηκε ότι οι προοπτικές της οικονομίας της δεν είναι πλέον τόσο ισχυρές.

Εκεί, ασφαλώς, η προσοχή θα είναι κυρίως στραμμένη στην επίδοση του ακροδεξιού κόμματος των Αληθινών Φινλανδών, που το 2011 λίγο έλειψε να κατακτήσουν την πρώτη θέση, αλλά και στα ποσοστά της Αριστερής Συμμαχίας και των Πρασίνων, που επίσης καταγράφουν ισχυρή ανοδική τάση.

Η ολοκλήρωση του ανοιξιάτικου εκλογικού μαραθωνίου στην Ευρωζώνη θα έρθει τον Μάιο, με δύο αναμετρήσεις οι οποίες θεωρούνται και είναι καθοριστικής σημασίας. Στις 7 του μήνα, είναι οι κάτοικοι του Ηνωμένου Βασιλείου που θα κληθούν να επιλέξουν όχι μόνο την επόμενη κυβέρνησή τους, αλλά να στείλουν και ένα πρώτο σαφές μήνυμα γύρω από το μείζον θέμα -εάν επιθυμούν και υπό ποιους όρους φυσικά, να συνεχίσει η χώρα τους να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άλλωστε, εδώ και αρκετούς μήνες, στο λεξιλόγιο των ΜΜΕ και των αναλυτών έχει προστεθεί και ο όρος του Brexit, αναδεικνύοντας τη διάσταση και τη σοβαρότητα του προβλήματος.

Κατά συνέπεια, οι αιχμές που θα αναδείξουν στην τελική οι Τόρις του Ντέιβιντ Κάμερον (ο οποίος έχει υποσχεθεί δημοψήφισμα για την Ε.Ε.), η έκβαση της μονομαχίας τους με τους Εργατικούς του Εντ Μίλιμπαντ, καθώς και το τελικό ποσοστό που θα συγκεντρώσει το UKIP του Νάιτζελ Φάρατζ, είναι ασφαλώς τα στοιχεία που θα σφραγίσουν αυτή την εκλογική μάχη.

Τέλος, στις 24 του ίδιου μήνα, με τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές στην Ισπανία, οι Podemos θα περάσουν μια δεύτερη και ακόμη πιο σοβαρή δοκιμασία, που θα δείξει εάν είναι σε θέση να κάνουν τη μεγάλη ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό της Ισπανίας στο τέλος του έτους, όταν θα έρθει η ώρα για τη «μητέρα των μαχών», με τις βουλευτικές εκλογές.

Ταυτόχρονα, οι παραδοσιακοί πολιτικοί σχηματισμοί και κυρίως το Λαϊκό Κόμμα και οι Σοσιαλιστές, θα κληθούν να αποδείξουν εάν διαθέτουν ακόμη και πόσες αντοχές, σε μια χώρα όπου -σύμφωνα με την τελευταία έρευνα του ινστιτούτου CIS- οι τρεις στους τέσσερις δηλώνουν ότι η πολιτική κατάσταση είναι «κακή» ή «πολύ κακή», ενώ ταυτόχρονα η ανεργία και η διαφθορά σαρώνουν…

 

18 Μαρτίου: Ολλανδία

Εκλογές για την ανάδειξη των περιφερειακών συμβουλίων στις 12 επαρχίες της χώρας, τα 566 μέλη των οποίων θα κληθούν με τη σειρά τους στις 26 Μαΐου να ορίσουν τα 75 μέλη της ολλανδικής Γερουσίας. Ερώτημα είναι, ασφαλώς, η δύναμη που θα αποσπάσει το ακροδεξιό Κόμμα Ελευθερίας, του Γκέερτ Βίλντερς.

 

19 Μαρτίου: Φινλανδία

Βουλευτικές εκλογές, με τις δημοσκοπήσεις να φέρνουν πρώτο το Κεντρώο Κόμμα, ενώ για τη δεύτερη θέση θα κονταροχτυπηθούν οι νυν κυβερνώντες -Εθνική Συμμαχία (του πρωθυπουργού Αλ. Στουμπ) και Σοσιαλδημοκράτες (του υπουργού Οικονομικών, Άντι Ρίνε)- με τους ακροδεξιούς Αληθινούς Φινλανδούς.

 

22 Μαρτίου: Γαλλία-Ισπανία

Πρώτος γύρος των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών στη Γαλλία (ο δεύτερος γύρος στις 29 Μαρτίου), με τις δημοσκοπήσεις να δίνουν στο Εθνικό Μέτωπο ποσοστό 30%-35%. Προσέρχονται πρόωρα στις κάλπες οι κάτοικοι της Ανδαλουσίας, προπύργιο των Σοσιαλιστών, που όμως χάνουν έδαφος από τους Podemos.

 

26 Μαΐου: Ισπανία

Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές σε όλη τη χώρα θα είναι η πιο έγκυρη δημοσκόπηση ενόψει των βουλευτικών εκλογών που διεξάγονται έξι σχεδόν μήνες αργότερα. Εφόσον επιβεβαιωθεί η άνοδος του Podemos και ειδικά εάν αναδειχθεί πρώτο, Λαϊκό Κόμμα και Σοσιαλιστές θα σχεδιάσουν ήδη τον «μεγάλο συνασπισμό»…

 

7 Μαΐου: Βρετανία

Μάχη σώμα με σώμα ανάμεσα στους Τόρις και τους Εργατικούς προβλέπουν όλες οι δημοσκοπήσεις, με κανένα από τα δύο κόμματα να μη συγκεντρώνει την αναγκαία πλειοψηφία. Πιθανοί εταίροι οι αποδυναμωμένοι Φιλελεύθεροι και οι ιδιαιτέρως ενισχυμένοι Πράσινοι, στην τρίτη θέση (εκτός απροόπτου) το εθνικιστικό UKIP.

 

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Πηγή Ημερησία


Comments

comments

Categories: Οικονομία

Σχετικά με τον Συγγραφέα