Γιατί μας ενδιαφέρει η παγκόσμια φοροδιαφυγή;

Γιατί μας ενδιαφέρει η παγκόσμια φοροδιαφυγή;

 


Τα Έγγραφα του Παναμά προμηνύουν αλλαγές που επηρεάζουν και την Κύπρο

 

Του Τάκη Χατζηγεωργίου Eυρωβουλευτής της Ομάδας Ενωτικής Αριστεράς*

 

Ο κόσμος αντιμετωπίζει μια κρίση ανισότητας. Σύμφωνα με στοιχεία της OXFAM  οκτώ άνθρωποι (τυγχάνει να είναι άντρες) κατέχουν τόσο πλούτο όσον κατέχουν 3,600.000.000 άνθρωποι. Εκτιμάται ότι το 8% του παγκόσμιου οικονομικού πλούτου (7,6 τρισεκατομμύρια δολάρια) είναι τώρα παρκαρισμένα σε φορολογικούς παράδεισους, αφορολόγητους και ανεξέλεγκτους. Το 10% του παγκόσμιου ΑΕΠ παρακρατείται σε παγκόσμιο επίπεδο ενώ το κορυφαίο 0,01% του παγκόσμιου πληθυσμού πληρώνει κατά 30% λιγότερο φόρο από ό, τι θα έπρεπε λόγω φοροδιαφυγής.

Χιλιάδες γραμματείς πληρώνουν περισσότερο φόρο απ’ ότι οι διευθυντές τους!

Είναι αντιληπτό  ότι το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών έχει φθάσει σε νέα άκρα και η κρίση αυτή επιδεινώνεται πολύ περισσότερο από την επιδημία της φοροδιαφυγής από τους πλουσιότερους και τις πλουσιότερες εταιρείες.

Πριν δυο βδομάδες βρισκόμουν στην Μάλτα για μια πολύ εξονυχιστική και πολύ ενδιαφέρουσα αποστολή της Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που διερευνά μεθόδους καταστολής της παγκόσμιας φοροδιαφυγής. Η Επιτροπή αυτή χαίρει ενός πολύ πιασάρικου ονόματος «Panama Papers Committee». Είναι γνωστό ότι η Μάλτα κατηγορείται πλέον ευθέως από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς ως φορολογικός παράδεισος. Το ότι δεν γίνεται καμία αναφορά στο Λουξεμβούργο δεν μπορεί να προκαλεί και μεγάλη απορία δεδομένου ότι το Δουκάτο επικυριαρχεί της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον ίδιο τον τέως πρωθυπουργό του να προεδρεύει της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Επιπρόσθετα στη Μάλτα είχαμε και τη δολοφονία της ελεύθερης δημοσιογράφου Ντάφνις Καρουάνα Γκαλιζία.

Πάω όμως κατ’ ευθείαν στο θέμα μου. Γιατί να ενδιαφέρει τους κύπριους η καταπολέμηση της παγκόσμιας φοροδιαφυγής; Ακόμα περισσότερο μήπως είμαστε μέρος αυτού του συστήματος πράγμα που επιφέρει κέρδη στη κυπριακή οικονομία και ως εκ τούτου πρέπει να κάνουμε και λίγο τα στραβά μάτια;

Πολύ καθαρά και εξ αρχής δηλώνω τη θέση πως όσο και αν σήμερα αυτή η χρηματοοικονομική βιομηχανία που στήσαμε στη Κύπρο προσθέτει στην οικονομική ευρωστία του κράτους και όχι μόνο σε μερίδα μεγαλοδικηγόρων και μεγάλων ελεγκτικών οργανισμών, εντούτοις πιστεύω πως σύντομα θα επιβληθούν πανευρωπαϊκά τέτοιοι κανόνες και περιορισμοί που θα συγκρατήσουν και θα συρρικνώσουν αυτό τον τομέα.

Τι πρέπει να κάνουμε είναι το ερώτημα. Παρά τα επιχειρήματα μας ότι είμαστε κράτος νησιωτικό και δεν μπορούσαμε να αναπτύξουμε πολλούς άλλους τομείς βιομηχανίας, και ότι ξένοι μας έκλεψαν τον αμύθητο ορυκτό μας πλούτο, μυρίων τόνων χαλκού, ουδείς θα ακούσει τη φωνή των πνευμόνων μας.

Υπάρχει ήδη διαδικασία για φορολόγηση των εταιρειών με ένα κοινό τρόπο και μέθοδο. Ας δούμε με δυο γραμμές τι σημαίνει αυτό, πέρα από το ότι αποτελεί προάγγελο της προσπάθειας για κοινό φορολογικό συντελεστή. Θα μετρώνται τα έσοδα των εταιρειών με τον ίδιο τρόπο, δεν θα μπορεί δηλαδή να υπεκφεύγει μια εταιρεία παραφουσκώνοντας τα έξοδα της για να μειώσει τα παρουσιαζόμενα έσοδα, και ακόμα θα φορολογούνται τα έσοδα εκεί που πωλούνται τα προϊόντα και οι υπηρεσίες και όχι εκεί που «εδρεύει» η εταιρεία.

Αν λοιπόν υπάρχει ευρωπαϊκή διαδικασία που θα συρρικνώσει αυτή μας τη βιομηχανία, τι κάνουμε; Φωνάζουμε όχι και παθαίνουμε ότι μας μέλλεται ή κατανοούμε τις εξελίξεις και βοηθούμε τους εαυτούς μας ενώ ταυτόχρονα δεν βλάπτουμε άλλους;

Τα τρισεκατομμύρια των υπερπλουσίων ευρωπαίων είναι παρκαρισμένα στους λεγόμενους φορολογικούς παραδείσους. Σύμφωνα με την Έκθεση της Επιτροπής Παναμά το κόστος των χαμένων εσόδων από την φοροδιαφυγή μόνο για την ΕΕ αγγίζει τα 1 τρις ευρώ/χρόνο. Η Κύπρος δε χάνει γύρω στα 2 δις ευρώ/χρόνο (2011) ένεκεν της μαύρης οικονομίας! (CSES, Tax Justice Network, Eurostat).

Φοροδιαφυγή όμως δεν είναι μόνο χαμένα έσοδα. Είναι και χαμένες γενιές και περιθωριοποίηση ανθρώπων. Για παράδειγμα καμία φορολογική πολιτική δεν είναι ουδέτερη με την έννοια ότι προωθούν ή και αντίστοιχα παρεμποδίζουν όχι μόνο την κοινωνική ισότητα αλλά και την ισότητα μεταξύ των φύλων. Για παράδειγμα  επιπτώσεις στην οικονομική (και όχι μόνο)  κατάσταση των γυναικών, αλλά και των μειονοτήτων, είναι δυσανάλογα πιο αρνητικές σε σχέση με τους άνδρες.  Η γυναίκα της σημερινής εποχής επιτελεί πολλούς ρόλους: να είναι γυναίκα, σύζυγος, νοικοκυρά, μητέρα και εργαζόμενη. Και ενώ προσπαθεί να ισορροπήσει με τη συνύπαρξη τόσων ρόλων στην ζωή της την ίδια στιγμή αντιμετωπίζει και τις ανισότητες που προκύπτουν από την κοινωνικοοικονομική της κατάσταση, την εθνικότητα, την ηλικία, την καταγωγή κλπ. Για παράδειγμα σε  έκθεση για την ισότητα των φύλων που ψηφίσαμε πριν λίγους μήνες στο ΕΚ οι γυναίκες κερδίζουν λιγότερα από τους άνδρες και έχουν χαμηλότερο εισόδημα και συντάξεις, παρά το γεγονός ότι έχουν κατά μέσο όρο, υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο. Και για να μπω απευθείας στο θέμα μας, η έκθεση επισημαίνει τον αρνητικό αντίκτυπο των πολιτικών λιτότητας (για παράδειγμα οι γυναίκες έχουν πληγεί ιδιαίτερα από τις περικοπές του δημόσιου τομέα, δεδομένου ότι αντιπροσωπεύουν το 70% του εργατικού δυναμικού), που οδήγησαν στις περικοπές στη δημόσια υγεία και επέτρεψαν την επιστροφή στους παραδοσιακούς ρόλους. Η φορολογία είναι η πιο βιώσιμη και προβλέψιμη πηγή χρηματοδότησης για την παροχή δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών, καθώς και ένα βασικό εργαλείο για την αντιμετώπιση της οικονομικής ανισότητας,  συμπεριλαμβανομένης της ανισότητας των φύλων. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η ικανότητα των κρατών να συλλέξουν φόρους και να τους αναδιανέμουν στους πολίτες (σε τομείς όπως η εκπαίδευση, υγεία, δημόσιες μεταφορές, κοινωνικές υποδομή, υπηρεσίες φροντίδας) υποσκάπτεται από το μέγεθος της  φοροδιαφυγής/φοροαποφυγής τότε είναι εύκολα αντιληπτό ποιες κοινωνικές ομάδες/φύλο πλήττονται περισσότερο από άλλες καθώς και πως οι ανισότητες μεταξύ των  φύλων  διαιωνίζονται ή και επιδεινώνονται περαιτέρω. Το ίδιο και η φτώχεια! Δύο παραδείγματα μόνο. Η φορολόγηση των χρημάτων που κρύβονται στους παράκτιους φορολογικούς παραδείσους από πλούσιους κατοίκους της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής θα μπορούσε να συγκεντρώσει αρκετά έσοδα για βγάλει 32 εκατομμύρια άνθρωπούς από τη φτώχεια (D. Itriago. 2014.”Fiscal justice to reduce inequality in Latin America and the Carribean”). Τέλος, η Αφρική από μόνη της χάνει 14 δισεκατομμύρια δολάρια σε φορολογικά έσοδα που οφείλονται στους υπερ-πλούσιους που χρησιμοποιούν φορολογικούς παραδείσους. Αρκετά για να πάει κάθε παιδί στην Αφρική στο σχολείο (D. Hardon, 2017, “An economy for the 1%: How privilege and power in the economy drive extreme inequality and how this can be stopped”).   Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι όταν η ικανότητα ενός κράτους να συλλέγει έσοδα/φόρους και να ελέγχει παράνομες χρηματοοικονομικές ροές είναι περιορισμένη, η απώλεια εσόδων τείνει να εξισώνεται με την επιβολή   υψηλότερων φόρων. Συνήθως αυτοί που πλήττονται περισσότερο είναι αυτοί που «συμμορφώνονται», όπως οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και πολίτες. Αλλά όχι οι υπερπλούσιοι αφού αυτοί αποφεύγουν τις φορολογικές τους ευθύνες δηλώνοντας  λιγότερα από όσα έχουν!

Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό αν λάβουμε υπόψη ότι μέρος του συστήματος φοροδιαφυγής αφορά παράνομες χρηματοοικονομικές ροές οι οποίες παράγονται ως επί το πλείστο από εγκληματικές πράξεις όπως είναι η εμπορία και εκμετάλλευση (σεξουαλική εκμετάλλευση, καταναγκαστική εργασία/δουλεία ) ανθρώπων, η οποία πλήττει σε μεγάλο βαθμό τις γυναίκες. Τα έσοδα από την εκμετάλλευση αυτή φαίνεται να «ξεπλένονται» χρησιμοποιώντας τις ίδιες δομές, μηχανισμούς και δικαιοδοσίες όπως η φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή.

Άποψη μου είναι πως η μάχη άρχισε. Αντιστέκονται τράπεζες και «κράτη πλατφόρμες» όπως είναι το Λουξεμβούργο και η Ελβετία που εφευρίσκουν τρόπους να κρύβουν τον πλούτο χωρίς να ονοματίζουν τους κατόχους αυτού του πλούτου. Νομίζω όμως ότι συμφέρει σε ισχυρά κράτη συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και της Γερμανίας που χάνουν τεράστια ποσά να ανακόψουν αυτό το αίσχος! Πως; Με επιβολή δασμών στα προϊόντα κρατών που αποτελούν φορολογικούς παραδείσους και με θέσπιση κανόνων που να επιβάλλουν στις τράπεζες την υποχρέωση (επί ποινή κυρώσεων) να ανταλλάσσουν αυτόματα πληροφορίες με τις φορολογικές αρχές των κρατών. Αργά ή γρήγορα αυτό θα γίνει. Μπορεί όχι συνολικά και όχι απολύτως αποτελεσματικά αλλά σ’ αυτή τη περίπτωση ισχύει πως και το λίγο είναι πολύ. Επιπρόσθετα η ΕΕ έχει ήδη δημοσιεύσει μια μαύρη λίστα χωρών οι οποίες δεν σέβονται τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα φορολόγησης. Η πρώτη ευρωπαϊκή λίστα που περιλαμβάνει 17 περιοχές (Αμερικανική Σαμόα, Μπαχρέιν, Μπαρμπέιντος, Γρενάδα, Γκουάμ, Νότια Κορέα, Μακάο, Νήσοι Μάρσαλ, Μογγολία, Ναμίμπια, Παλάου, Παναμάς, Αγία Λουκία, Σαμόα, Τρινιντάντ και Τομπάγκο, Τυνησία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα)  φορολογικής δικαιοδοσίας εκτός της ΕΕ εγκρίθηκε στις 4/12 από τους  υπουργούς Οικονομικών της ΕΕ. Επιπλέον, εγκρίθηκε και μια «γκρίζα λίστα» 47 χωρών που ανέλαβαν την υποχρέωση να αλλάξουν τη φορολογική νομοθεσία τους υπό την πίεση της Ευρώπης Τέτοιες λίστες αποθαρρύνουν  τον σχηματισμό εικονικών δομών στο εξωτερικό, που σε πολλές περιπτώσεις είναι νόμιμες αλλά μπορούν να αποκρύπτουν παράνομες δραστηριότητες. Ταυτόχρονα οι περιοχές που βρίσκονται στην λίστα κινδυνεύουν να χάσουν την πρόσβαση σε ευρωπαϊκά κεφάλαια. Παράλληλα, έχουμε ήδη ψηφίσει σειρά τροπολογιών για την ουσιαστική προστασία των whistle-blowers/μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος. Καλλιεργείται επίσης (από ακαδημαϊκούς που ασχολούνται με το ζήτημα) η ιδέα  για  την Δημιουργία ενός δημόσιου, κεντρικού μητρώου πραγματικής ιδιοκτησίας εταιρειών, καταπιστευμάτων και ιδρυμάτων (που θα συμπεριλαμβάνει τους πραγματικούς και τελικούς ιδιοκτήτες) και μια συμφωνία αυτόματης ανταλλαγής πληροφοριών. Κάτι τέτοιο θα παρείχε τις απαραίτητες πληροφορίες για τις χώρες έτσι ώστε να εισπράττουν φόρο από όσους κατοίκους απομακρύνουν τον πλούτο τους. Από την δική μου την πλευρά έχω ήδη προτείνει,(μαζί με τον Στέλιο Κούλογλου) στους Προέδρους Γιούνκερ και Ταγιάνι αντίστοιχα, την δημιουργία μιας Μόνιμης Επιτροπής του ΕΚ κατά της Φοροδιαφυγής καθώς και την δημιουργία στο μεταξύ μιας νέας Διερευνητικής Επιτροπής (στα πλαίσια των όρων εντολής της Επιτροπής για Έγγραφα του Παναμά στην οποία συμμετέχουμε και οι δύο ως μέλη) που θα διερευνήσει τις αποκαλύψεις Paradise Leaks.  Σημειώσαμε  συγκεκριμένα ότι οι νέες αποκαλύψεις φέρνουν στο φως όχι μόνο ένα διαφορετικό πλέγμα ανεξερεύνητων φορολογικών παραδείσων, συμπεριλαμβανομένων μερικών με καλύτερη φήμη και υψηλότερο κόστος για να διατηρεί κανείς offshore, αλλά και μια νέα δομή και διαδικασίες φοροδιαφυγής που πιθανόν να οδηγήσουν επίσης σε νέες αποκαλύψεις σχετικά με τον παράλληλο κόσμο των υπεράκτιων  και χρηματοοικονομικών εταιρειών και την σχέση τους με το πολιτικό σύστημα.  Με απάντηση του (04/12)  πρόεδρος Γιούνκερ στήριξε την πρόταση μας τονίζοντας ότι «οι αποκαλύψεις των εγγράφων Paradise αποτελούν ακόμα ένα ισχυρό επιχείρημα για να κάνουμε περισσότερα όσον αφορά την καταπολέμηση της φοροαποφυγής και της φοροδιαφυγής. Αν και η επίσημη απόφαση για τη σύσταση Μόνιμης Επιτροπής κατά της φοροδιαφυγής εναπόκειται στον Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Επιτροπή επιδεικνύει  έντονο ενδιαφέρον για υποστήριξη  οποιασδήποτε πρωτοβουλίας που καταπολέμα τις επιθετικές δομές φοροδιαφυγής και θα διασφαλίζει ότι οι φορολογούμενοι πληρώνουν το δίκαιο μερίδιο των φόρων τους εκεί που δημιουργούν/παράγουν αξία». Επεσήμανε  επίσης την ανάγκη νέων πρωτοβουλιών κατά της φοροδιαφυγής καθώς και της περαιτέρω ενίσχυσης της συνεργασίας μεταξύ  της Επιτροπής και του Κοινοβουλίου όπως αυτή είχε επιτευχθεί στο πλαίσιο του ΤΑXE αλλά και της λειτουργίας της Διερευνητικής Επιτροπής για τα Έγγραφα του Παναμά.

Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, στο βαθμό που μας επιτρέπεται στα πλαίσια ενός άρθρου, θα πρέπει να πούμε δυο λόγια για την ευρωζώνη της οποίας η Κύπρος είναι μέλος.

Η ευρωζώνη λοιπόν κινείται ήδη προς την κατεύθυνση της περαιτέρω εμβάθυνσης και ενοποίησης. Θα έχει δικό της προϋπολογισμό, μάλλον πολλαπλάσιο του συνολικού ευρωπαϊκού  προϋπολογισμού και ίσως δικό της υπουργό οικονομικών. Και όχι μόνο. Τελευταία η POLITICO σημείωνε ότι ένα από τα βασικά κριτήρια επιλογής του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι ότι ο υποψήφιος θα πρέπει να προέρχεται από κράτος-μέλος της ευρωζώνης!

Εμείς πρέπει να μπούμε διεκδικητικά σ’ αυτό το νέο περιβάλλον. Και θα πρέπει να απαιτήσουμε ισχυρά κονδύλια από το νέο ευρωζωνικό προϋπολογισμό προκειμένου να αναπτύξουμε νέους βιομηχανικούς τομείς που θα συμπληρώσουν ή και θα προσθέσουν στις όποιες απώλειες από τη ανάσχεση που θα επέλθει στην υφιστάμενη χρηματοοικονομική μας βιομηχανία. Νέοι βιομηχανικοί τομείς είναι χωρίς αμφιβολία το μπάσιμο μας στην τεχνολογική επανάσταση, την έρευνα και την καινοτομία. Έχουμε πολύ καλούς επιστήμονες που δεν έχουν τα αναγκαία κονδύλια για να αναπτύξουν τις έρευνες τους. Έχουμε την ανάγκη επιστροφής στη γη με νέες μεθόδους καλλιεργειών. Οι βιολογικές καλλιέργειες μπορούν να είναι η προμετωπίδα της αγροτικής μας βιομηχανίας. Nα αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες που διαθέτει το νησί μας στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Αυτή την στιγμή πάσχουμε από έλλειψη διαφοροποίησης ενεργειακών πηγών και ως εκ τούτου συνεχίζουμε να είμαστε εξαρτώμενοι στο πετρέλαιο. Η εξάρτηση αυτή οδήγησε σε πολύ μεγαλύτερο εμπορικό έλλειμμα σε ενεργειακά προϊόντα από ό,τι ο μέσος όρος της ΕΕ. Το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου ενέργειας[1] ως ποσοστό του ΑΕΠ το 2015 είναι 4,1% του ΑΕΠ και κατά συνέπεια σχεδόν 1% του ΑΕΠ χαμηλότερο από το 2006 (5%).

Το μερίδιο της άμεσης και έμμεσης απασχόλησης που σχετίζεται με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στη συνολική απασχόληση της οικονομίας στην Κύπρο ήταν περίπου 0,17%, πολύ χαμηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ 0,54%. Ο κύκλος εργασιών της βιομηχανίας ανανεώσιμων πηγών ενέργειας τον ίδιο χρόνο εκτιμήθηκε σε περίπου €65 εκ., με τη μεγαλύτερη συνεισφορά στην ενέργεια από αιολική και φωτοβολταϊκή ενέργεια. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (αιολική, ηλιακή και βιομάζα) αντιπροσώπευαν το 6,5% της ακαθάριστης εσωτερικής κατανάλωσης πρωτογενούς ενέργειας για την Κύπρο το 2015, το υπόλοιπο προέρχεται κυρίως από προϊόντα πετρελαίου (92,8%). Αυτό το ασύμμετρο ενεργειακό μείγμα εκθέτει την κυπριακή οικονομία στις διακυμάνσεις των διεθνών τιμών του πετρελαίου και δημιουργεί ευπάθεια. (Αναλυτική έκθεση για την κατάσταση του τομέα της ενέργειας στην Κύπρο με την ευκαιρία της 3ης αξιολόγησης για την ολοκλήρωση της Ενεργειακής Ένωσης, 24/11/2017)

Μια λέξη και για την πολιτική για τις μεταφορές. Η Κορσική είναι ένα νησί μικρότερο από την Κύπρο. Είναι ένα νησί της Μεσογείου όπως και εμείς. Έχουμε και κάποιες συνήθειες κοινές. Έχουν ήλιο, θάλασσα και βουνά. Όπως και εμείς. Έχουμε όμως μια μεγάλη διαφορά.

Η Κορσική είναι σπαρμένη από σιδηροτροχιές. Το τρένο περνά από κάθε χωριό της Κορσικής. Έχουν λιγότερους νεκρούς το χρόνο από τροχαία δυστυχήματα, και λιγότερα καυσαέρια. Η αστυφιλία δεν έχει καμία σχέση με αυτό που βιώνουμε εμείς στη Κύπρο.

Για να πάνε καθημερινά στις δουλειές τους από την Περιστερώνα στη Λευκωσία (μιλώ με ονομασίες κυπριακές) είτε από τον Κάθηκα στη Πάφο, είτε από τη Διερώνα στη Λεμεσό, δεν πληρώνουν τετρακόσια  και βάλε ευρώ το μήνα για βενζίνη και πετρέλαιο. Όμως οι Κύπριοι βαυκαλιζόμαστε πως εμείς δεν μπαίνουμε σε τρένα, εμείς θέλουμε ιδιωτικό όχημα.

Όταν βέβαια πάμε στο εξωτερικό, μπαίνουμε και σε τρένα, και σε τρόλεϊ. Μας έμαθαν να λέμε έτσι όσοι είχαν όφελος από τις πωλήσεις αυτοκινήτων, και από την δημιουργία δρόμων. Όσοι είχαν όφελος από τη μετατροπή της Κύπρου σε άσφαλτο.

Άμα δείτε από τον καιρό της ίδρυσης της κυπριακής δημοκρατίας ποια συμφέροντα συνυπήρχαν στα γραφεία των εκάστοτε Υπουργών Συγκοινωνιών και Οικονομικών θα καταλάβετε. Άλλοι, εκτός από Υπουργοί ήταν και πωλητές αυτοκινήτων και άλλοι ήταν και κατασκευαστές δρόμων. Αν δεν ήταν ακριβώς αυτό ήταν φίλοι, κουμπάροι ή συγγενείς με ιδιοκτήτες τέτοιων εταιριών.

Εξαρτόμαστε σε μεγάλο βαθμό από τις ιδιωτικές οδικές μεταφορές, καθώς είμαστε μεταξύ των κρατών μελών με το υψηλότερο ποσοστό κινητικότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι οδικές (αλλά και αεροπορικές μεταφορές) αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μερίδιο (52%) της τελικής κατανάλωσης ενέργειας στην Κύπρο. Το 2016, οι μέσες εκπομπές CO2 από τα νέα αυτοκίνητα ήταν 123,5 g CO2 / km (ο στόχος για το σύνολο του στόλου της ΕΕ είναι 130 g CO2 / km από το 2015 και θα φθάσουν τα 95 CO2 / km από το 2021).

Με ποσοστό ανανεώσιμης ενέργειας 9,4% το 2015, η Κύπρος φαίνεται να έχει φτάσει στο στόχο (13% της ακαθάριστης τελικής κατανάλωσης ενέργειας) για το 2020. Έχει εκπληρώσει τον τρίτο ενδιάμεσο στόχο 7,45%. Με το μερίδιο 2,5% το 2015, η Κύπρος καθυστερεί στη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στις μεταφορές και θα μπορούσε να δυσκολευτεί να επιτύχει το δεσμευτικό στόχο του 10% μέχρι το 2020. Στήριξη λοιπόν και δημόσια κίνητρα για την προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στον τομέα των μεταφορών στην Κύπρο.

Ας σταματήσουμε να υποεκτιμούμε τις δυνατότητες μας. Έχουμε τη γνώσι και επιβάλλεται αυτή η γνώσι να διοχετευθεί προς το μέλλον.

Το ερώτημα που παραμένει μέσα μου είναι αν θα πάμε όρθιοι και χωρίς λαβωματιές εκεί που αλλιώς θα πάμε συρόμενοι.

Χρειαζόμαστε όμως ακόμα κάτι, πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί και από αυτή καθ΄ αυτή τη καταπολέμηση της παγκόσμιας φοροδιαφυγής. Να αισθανθούμε περήφανοι γι’ αυτό που είμαστε. Μας λείπει το κοινό όραμα. Μας λείπει η καλή παιδεία.

[1] Με ενεργειακό ισοζύγιο εννοούμαι τις πρωτογενείς πηγές από όπου παράγεται και που καταναλώνεται. Ισοζύγιο δηλαδή είναι η παραγωγή μείον την κατανάλωση. Επιπρόσθετα η ακαθάριστη εγχώρια κατανάλωση, δηλαδή η ενέργεια που τελικά χρησιμοποιείται περιλαμβάνει τα στερεά καύσιμα (λιγνίτης, άνθρακας), το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και οι ΑΠΕ.

 

– Αντιπρόεδρος στην Αντιπροσωπεία στη Μικτή Κοινοβουλευτική Επιτροπή ΕΕ-Τουρκίας
– Μέλος στην Επιτροπή Αναφορών και στην Αντιπροσωπεία στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση Euronest
Συμμετέχει επίσης ως Αναπληρωτής:
– στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων
– στην Επιτροπή PANA – Εξεταστική επιτροπή για τη διερεύνηση καταγγελλόμενων παραβιάσεων και περιπτώσεων κακοδιοίκησης κατά την εφαρμογή της νομοθεσίας της ΕΕ σε σχέση με τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, τη φοροαποφυγή και τη φοροδιαφυγή
– Αντιπροσωπεία στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Σταθεροποίησης και Σύνδεσης ΕΕ-Σερβίας

 


Comments

comments

Categories: Απόψεις

Σχετικά με τον Συγγραφέα