Η αρχή της ίσης αμοιβής (και) στον αθλητισμό

Η αρχή της ίσης αμοιβής (και) στον αθλητισμό

 


 


Του Αντρέα Θ. Θεμιστοκλέους

 

Το 1951 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εργασίας κατοχύρωσε την αρχή ίσης αμοιβής για ίση εργασία μεταξύ ανδρών και γυναικών. To 2017, σύμφωνα με στοιχεία του Eurostat, τα ακαθάριστα ωριαία κέρδη των γυναικών ήταν κατά μέσο όρο 16,2% χαμηλότερα από εκείνα των ανδρών εντός της Ε.Ε. και 16,8% εντός της ζώνης του ευρώ. Ξεκάθαρα, ο στόχος δεν έχει ακόμη επιτευχθεί.

Στη χώρα μας το χάσμα πληρωμής μεταξύ φύλων ανήλθε στο 13.9%, σημειώνοντας μείωση της τάξης του 2.2% την τελευταία πενταετία. Κρίνοντας σε σχέση πάντοτε και με τα εργασιακά δεδομένα, τη συρρίκνωση της αγοράς λόγω της τραπεζικής κρίσης και φυσικά την απουσία ευκαιριών ανέλιξης γυναικών σε θέσεις ιεραρχίας (κάτι που είχα αναδείξει στο προηγούμενο μου άρθρο) η μείωση αυτή είναι άκρως ενθαρρυντική.

Στη βιομηχανία του αθλητισμού αυτό το χάσμα αμοιβών μεταξύ φύλων είναι κατά πολύ μεγαλύτερο και παρατηρείται παγκοσμίως. Πάρτε για παράδειγμα τα επαγγελματικά πρωταθλήματα καλαθόσφαιρας στην Αμερική (NBA, WNBA), όπου ο μέσος όρος ετησίων απολαβών είναι $6.5 εκατ. για άνδρες και $75,000 για γυναίκες. Στην Αγγλική Πρέμιερ Λίγκ, ο ετήσιος μέσος όρος απολαβών ανέρχεται στις £2.6 εκατ. ανά ποδοσφαιριστή, σε αντίθεση με £26,752 για τις γυναίκες.

Στην Κύπρο, εν τη απουσία επίσημων στοιχείων (που αποτελεί μεγάλο μειονέκτημα για την αθλητική μας βιομηχανία σε διάφορα επίπεδα και πλήγμα στην προσπάθεια ανάπτυξης επιστημονικής βιβλιογραφίας), σημειώνω από εμπειρία ότι το χάσμα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Οι γυναικείες ομάδες αποτελούνται από αθλήτριες οι οποίες ως επί τω πλείστων αγωνίζονται ως ερασιτέχνες, σε αντίθεση με τα συμβόλαια των ανδρών, που προσφέρουν επαγγελματική αποκατάσταση.

Πέραν από την ηθική πτυχή του θέματος και τις κοινωνιολογικές προεκτάσεις σε σχέση με την ίση αντιμετώπιση και εξάλειψη διακρίσεων μεταξύ των φύλων, υπάρχει και ξεκάθαρη επιχειρηματική προσέγγιση, που δικαιολογεί την εξισορρόπηση (ή πιο ρεαλιστικά τη σμίκρυνση του χάσματος) της αμοιβής μεταξύ ανδρών και γυναικών στον αθλητισμό μας.

Εξάλλου, κάθε αθλήτρια όπως κάθε αθλητής, επενδύει ώρες προπόνησης, εκγύμνασης, υποφέρει από τραυματισμούς, θυσιάζει την προσωπική της ζωή και αφιερώνει μεγάλο μέρος της ζωής της στον αθλητισμό.

Η επιχειρηματική προσέγγιση σχετίζεται με την ανάπτυξη του γυναικείου αθλητισμού, την διείσδυση του στην εμπορική αγορά με σκοπό την ανάπτυξη εσόδων, την καθιέρωση του στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ως πλατφόρμες προβολής, που δημιουργούν παράπλευρα οφέλη για όλους τους εμπλεκομένους, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών. Η καλλιέργεια θετικής κουλτούρας προς το γυναικείο αθλητισμό θα δημιουργήσει περισσότερες αθλήτριες, θα ωθήσει γυναίκες να ασχοληθούν με τη διοίκηση του αθλητισμού και θα εξισορροπήσει τη σύνθεση οργάνων που διοικούν τον αθλητισμό και λαμβάνουν αποφάσεις.

Η αλυσίδα αυτής της ανάπτυξης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη σμίκρυνση (τουλάχιστον) του χάσματος αμοιβής, αφού θα ωθήσει το γυναικείο αθλητισμό να κινηθεί προς τον επαγγελματισμό, να βελτιωθεί ποιοτικά, να αναδείξει γυναικεία ινδάλματα και γυναίκες ηγέτες. Ως αντανάκλαση, αυτά θα ωθήσουν την κοινή γνώμη να σεβαστεί περισσότερο το γυναικείο αθλητισμό και να αρχίσει να τον καταναλώνει, θα αναγκάσει τα ΜΜΕ να δώσουν περισσότερη κάλυψη/προβολή και θα προωθήσει τα εμπορικά συμφέροντα του στην αγορά της χώρας.

Τα οφέλη από αυτή την αλυσίδα θα μπορεί η οικονομία να τα εξαργυρώσει σε βάθος χρόνου και η προσφορά του κυπριακού αθλητισμού στο ακαθάριστο εθνικό προϊόν της χώρας μας θα μεγαλώσει. Ταυτόχρονα, ο κυπριακός αθλητισμός θα έχει κάνει βήματα προόδου τόσο σε αγωνιστικό, όσο και σε κοινωνιολογικό επίπεδο.

Σε μια τέτοια προσπάθεια, οι ανδρικές ομάδες και ο ανδρικός αθλητισμός μπορεί να βοηθήσει και να υποστηρίξει την πρόοδο των γυναικών συναδέλφων τους, μέσω προγραμμάτων διαμοιρασμού εσόδων, δημιουργίας ταμείου ανάπτυξης στο οποίο θα προσφέρουν όλοι οι αθλητικοί οργανισμοί, καθώς και ενίσχυση κρατικών προγραμμάτων ειδικά διαμορφωμένων προς αυτή την κατεύθυνση, με έσοδα που θα προέρχονται από τον ίδιο τον αθλητισμό.

Αναγνωρίζοντας ότι το χάσμα αμοιβής μεταξύ φύλων στον αθλητισμό δεν είναι κυπριακό φαινόμενο, οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την πραγματικότητα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και στις υπόλοιπες βιομηχανίες. Είναι ηθική, αθλητική και κοινωνική υποχρέωση μας.

Πηγή: Έντυπο Περιοδικό Ευρωκέρδος, Τεύχος 207


Comments

comments

Categories: Απόψεις

Σχετικά με τον Συγγραφέα