Tο μεγάλο «συν» που πέτυχε ο Νίκος Αναστασιάδης

Tο μεγάλο «συν» που πέτυχε ο Νίκος Αναστασιάδης


 


Κρανς Μοντανά: Τα δυο μεγάλα «συν»

 

H μεγάλη επιτυχία και το μεγάλο «συν» που πέτυχε ο Νίκος Αναστασιάδης έγκειται ακριβώς σε αυτό το σημείο: Ότι ανεξαρτήτως ποιος θα βρίσκεται στο πηδάλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας στο μέλλον, θα διαχειριστεί το κυπριακό μέσα από μια άλλη διάσταση. Άλλο επίπεδο. Σαφώς βελτιωμένο ως προς το θέμα των Εγγυήσεων και Ασφάλειας απ’ ότι ποτέ προηγουμένως.

 

Του Παναγιώτη Τσαγγάρη

 

Θα έπρεπε κάποιος να ζούσε στον Άρη -ούτε καν στο φεγγάρι- για να πίστευε ότι κατά την Διάσκεψη για την Κύπρο στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας (28/6) θα επιλυόταν το κυπριακό. Το ενδεχόμενο αυτό, ήταν από πολύ απίθανο έως απείρως απίθανο. Για πολλούς και διάφορους λόγους αλλά αν θέλουμε να εκθέσουμε τον πιο απλό -που δεν χρειάζεται και τρομερή ειδίκευση στα της πολιτικής για να γίνει κατανοητός- αυτός είναι οι θέσεις της Άγκυρας (δεν θα αναφερθούμε στις μεγάλες διαφορές στις συνομιλίες που ακόμα υπήρχαν κτλ κτλ).

Οι θέσεις της Τουρκίας στο κυπριακό διατυπώθηκαν αμέτρητες φορές δημόσια το τελευταίο διάστημα. Και όποιος παρακολουθεί, ξέρει ότι κατά 99% αυτά που η Τουρκία λέει δημόσια, είναι αυτά που υποστηρίζει και πίσω από τις κλειστές πόρτες των συζητήσεων, διαπραγματεύσεων κτλ. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για το κυπριακό. Υπάρχει και λόγος και εξήγηση αλλά δεν είναι του παρόντος. Απλώς η Στήλη καταγράφει το προφανές. Ότι δηλαδή η Άγκυρα δεν έχει καμία ανάγκη για διπλωματικούς, πολιτικούς, οικονομικούς και άλλους λόγους να λέει δημοσίως άλλα, και να πράττει άλλα στις διαπραγματεύσεις. Δεν έχει την ανάγκη του «καλού προφίλ», δεν έχει ανάγκη να κάνει ελιγμούς. Πρόκειται για μια ισχυρή χώρα, με συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση και διαθέτει και τους τρόπους και τα μέσα και την ισχύ να μετριάσει το κόστος στην περίπτωση εκείνη ακόμη που η πολιτική της θέση δεν είναι συμβατή με εκείνο που ενδεχομένως η διεθνής κοινότητα, ο ΟΗΕ, η ΕΕ να θεωρούν ως ορθό και δίκαιο.

Πίσω όμως στο θέμα μας. Η Άγκυρα λοιπόν το διατύπωσε πολλές φορές δημοσίως ότι δεν πρόκειται να αποδεχτεί λύση με μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατό. Συνεπώς, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, στη Διάσκεψη για την Κύπρο, λύση δεν θα μπορούσε να υπήρχε εκτός και εάν η δική μας πλευρά έκανε οπισθοχώρηση στο θέμα της «Ασφάλειας και των Εγγυήσεων». Δεν ξέρω αν αυτοί που καλλιεργούσαν το κλίμα υπεραισιοδοξίας θεωρούσαν ότι η λύση ήταν εφικτή διότι εκτιμούσαν ότι ο Νίκος Αναστασιάδης θα υποχωρούσε από τις θέσεις του στο κεφάλαιο αυτό.

Έτερον εκάτερον όμως. Σημασία έχει η ουσία. Και αν υπήρξε ουσία στο Κραν Μοντανά αυτή εντοπίζεται στα εξής δυο σημεία:

Πρώτον.Για πρώτη φορά στα χρονικά του κυπριακού η Τουρκία και Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών παρακάθισε σε συνομιλίες, στο ίδιο τραπέζι με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, να συνομιλήσει και να διαπραγματευτεί, το μείζον θέμα των Εγγυήσεων και της Ασφάλειας.

Δεύτερον. Η ελληνοκυπριακή πλευρά έπεισε για την ανάγκη κατάργησης του αναχρονιστικού συστήματος Εγγυήσεων του 1960. Ο ίδιος ο ΓΓ του ΟΗΕ αναφέρθηκε στην ανάγκη για ένα «φυσιολογικό κράτος», ενώ στο πλαίσιο που καθόρισε, συμπεριέλαβε την προσωπική του άποψη ότι οι Εγγυήσεις θα πρέπει να καταργηθούν, τα μονομερή επεμβατικά δικαιώματα θα πρέπει να καταργηθούν, ο κατοχικός στρατός θα πρέπει να αποχωρήσει, οι Εγγυήτριες δυνάμεις δεν μπορούν να εποπτεύουν και να ελέγχουν την εφαρμογή της λύσης καθώς και ως προς τα αγήματα ΕΛΔΥΚ και ΤΟΥΡΔΥΚ θα πρέπει να αποφασιστεί σε επίπεδο Πρωθυπουργών κατά πόσο θα αναθεωρηθεί η παραμονή τους σε κάποιο χρονικό διάστημα (review) ή κατά πόσο θα αποφασιστεί από τώρα εάν θα αποχωρήσουν οριστικά με την πάροδο κάποιων ετών (sunsetclose).

Ιδιαίτερα το δεύτερο, θα πρέπει να αποτελέσει την παρακαταθήκη της Ελληνοκυπριακής πλευράς στο μέλλον. Και η μεγάλη επιτυχία και το μεγάλο «συν» που πέτυχε ο Νίκος Αναστασιάδης έγκειται ακριβώς σε αυτό το σημείο: Ότι ανεξαρτήτως ποιος θα βρίσκεται στο πηδάλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας στο μέλλον, θα διαχειριστεί το κυπριακό μέσα από μια άλλη διάσταση. Άλλο επίπεδο. Σαφώς βελτιωμένο ως προς το θέμα των Εγγυήσεων και Ασφάλειας απ’ ότι ποτέ προηγουμένως.

Ας το κρατήσουμε αυτό το θετικό, και ας δούμε μπροστά και το πώς μπορεί αυτό να αξιοποιηθεί.

Υγ. Πολλοί ίσως εύλογα διερωτηθούν: ‘Καλά αν η Τουρκία είχε και έχει ξεκάθαρη θέση για τις Εγγυήσεις, τότε γιατί συνομιλούμε; Αφού δεν θα λυθεί’. Να το αντιστρέψω: Αν δεν συνομιλούσαμε, θα μπορούσαμε σήμερα να ισχυριστούμε ότι πείσαμε για τις Εγγυήσεις και την Ασφάλεια; Αν δεν πηγαίναμε σε διαπραγματεύσεις θα πείθαμε τον ΓΓ του ΟΗΕ και θα κατέγραφε τη θέση αυτή για την Ασφάλεια και τις Εγγυήσεις; Αν δεν συνομιλούμε, θα πείσουμε τον οποιοδήποτε να υιοθετήσει τις θέσεις μας; Και επίσης: Επειδή η Τουρκία λέει το «Α», θα το υιοθετήσω διότι αλλιώς θα έχω αδιέξοδο; Ούτε το ένα άκρος βεβαίως, αλλά ούτε και το άλλο. Απαιτείται ισορροπία, σύνεση και ορθολογιστική προσέγγιση.

Πηγή: Περιοδικό Ευρωκέρδος


Comments

comments

Categories: Απόψεις

Σχετικά με τον Συγγραφέα