Η καμένη γη της αδράνειας….

Η καμένη γη της αδράνειας….

 

 

 

 

 

 

*Του Γιώργου Ηλιάδη

Τέσσερα χρόνια κλείνουμε αυτές τις μέρες από την καταστροφική πυρκαγιά της ιδιαίτερης πατρίδας μου, την Σολιά. Τέσσερα χρόνια από εκείνες τις μαύρες μέρες που συγκλόνισαν το παγκύπριο. Τέσσερα μερόνυχτα το Τμήμα Δασών, η Πυροσβεστική αλλά και πλήθος εθελοντών, πάλευαν νυχθημερόν με την πύρινη λαίλαπα. Βρισκόμενος για τρία μερόνυχτα στην περιοχή ως εθελοντής αλλά και ως καταρτισμένος στην δασοπυρόσβεση και τις πρώτες βοήθειες, δεν θα ξεχάσω ποτέ μου τα ποικίλα συναισθήματα που ένιωσα εκείνες τις μέρες. Θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην μνήμη μου, σαν καρφιά.

Από την μια η κούραση, το ξενύχτι και η κάπνα….από την άλλη η ανθρωπιά των εθελοντών της δεύτερης γραμμής που βρίσκονταν εκεί για ένα μπουκάλι νερό, λίγη ξηρή τροφή. Από την μια η αγωνία για να σώσουμε ότι σώνεται πριν προχωρήσει η πυρκαγιά σε πιο πυκνές δασοσυστάδες και από την άλλη το απέραντο μαύρο της καμένης γης που διέκρινες τις πρωινές ώρες με το πρώτο φως της αυγούλας. Να βλέπεις τον τόπο σου να καίγεται…..Το πράσινο της ελπίδας να εξαφανίζεται. Ήταν μεσημέρι κι όμως είχε σκοτάδι. Πραγματική τραγωδία!

Η αλήθεια είναι ότι αν λαμβάναμε εκ των προτέρων τα μέτρα μας, θα γλιτώναμε τόση άγρια βλάστηση, τόσα άγρια ζώα που δεν πρόλαβαν, τόσα έξοδα για αντιπλημμυρικά……..αλλά και ανθρώπινες ζωές. Μην ξεχνάμε τους ήρωες συμπατριώτες μας που έδωσαν και την ζωή τους ακόμα, για να προστατεύσουν τα δάση μας.

Για χρόνια φωνάζαμε ότι όλες οι ορεινές κοινότητες θα έπρεπε να έχουν μικρά πυροσβεστικά οχήματα και εξοπλισμό, ώστε να καταστέλλουν άμεσα μια πυρκαγιά πριν γίνει ανεξέλεγκτη. Για χρόνια μιλούσαμε για εκπαίδευση και κατάρτιση εθελοντών ώστε να αξιοποιούνται από το Τμήμα Δασών. Για χρόνια γράφαμε για τον μη επαρκή καθαρισμό των αντιπυρικών λωρίδων, την ανάγκη για καθολική απασχόληση ντόπιων ως δασοπυροσβέστες, την ενίσχυση εξοπλισμού και υποδομών, την ευαισθητοποίηση όλων των πολιτών μέσα από την εκπαίδευση για το περιβάλλον και την αειφόρο ανάπτυξη.

Μέχρι και σήμερα, εν έτη 2020, δεν είδαμε να προχωρούν οι κυβερνήσεις σε ουσιαστικές αλλαγές και επιτέλους να τεθεί σαν προτεραιότητα το ζήτημα της προφύλαξης της πατρίδας μας.

Μετά από έντονες και συνεχείς πιέσεις χρόνων, από κοινότητες, από περιβαλλοντικές οργανώσεις και εθελοντικές ομάδες, εξοπλίστηκαν πρόσφατα με μικρά πυροσβεστικά οχήματα  κάποιες ορεινές κοινότητες. Και πάλι με πρωτοβουλία και πίεση των εθελοντικών οργανώσεων άρχισε η διαδικασία σύστασης πλατφόρμας εθελοντών παρατήρησης και ευέλικτης δασοπυρόσβεσης που μελλοντικά – όπως έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση – θα εκπαιδεύονται με πιστοποίηση επιτυχίας και έτσι θα μπορούν οι υπηρεσίες του κράτους να τους αξιοποιήσουν με ασφάλεια. Βέβαια, μια άλλη πρωτοβουλία που πάρθηκε και είναι εξίσου σημαντική, είναι η προώθηση πρότασης νόμου του βουλευτή κ. Γιώργου Περδίκη, που αφορά την ενίσχυση αντιπυρικών μέτρων στις παρυφές των δασικών περιοχών μέσα σε ιδιωτικές περιουσίες  χωρίς τον επηρεασμό άγριας βλάστησης, έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος εξάπλωσης πιθανής έκρηξης πυρκαγιάς. Σε αυτή την πρωτοβουλία, αξίζει να αναφερθεί ότι το Τμήμα Δασών στάθηκε αρωγός, αν και έχουμε ακόμα δρόμο σχετικά με την ευκολία που δίνονται άδειες για κοπές μεγάλων δέντρων για αναπτύξεις, δρόμους, γήπεδα γκολφ κ.ο.κ, που αυτό είναι ένας άλλος μεγάλος βραχνάς για εμάς του Οικολόγους.

Η αλήθεια είναι ότι στην Κύπρο, οι κυβερνήσεις μας δεν δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στην πρόληψη, είτε αφορά προστασία φυσικού περιβάλλοντος, είτε αφορά την υγεία, την οικονομία, την παιδεία και τόσα άλλα. Όχι μόνο μένουμε εκ των υστέρων, αλλά κινούμαστε και με ταχύτητα ομίχλης. Ώρες ώρες αισθάνομαι πραγματικά, ότι σαν κράτος βρισκόμαστε πάνω σε μια προεξοχή κλαδιού ενός πολύ ψηλού δέντρου, και κόβουμε με ένα πριόνι την μέσα πλευρά του κλαδιού. Το αποτέλεσμα; Μια ανόητη αυτοκτονία.

Φέτος, είμαστε ακόμη στον Ιούνιο, οι ζέστες δεν έχουν πιάσει καλά καλά ακόμα και ήδη καταγράψαμε πάνω από 10 πυρκαγιές σε κάμπους και δασικές εκτάσεις.

Η πολιτεία μας πρέπει να προβληματιστεί επιτέλους. Η προστασία του περιβάλλοντος είναι το Α και το Ω για την βιωσιμότητα του τόπου μας. Όσο δεν το προστατεύουμε, θα έχουμε μια κακή ποιότητα αέρα, μια κακή ποιότητα νερού, ρύπανση και διάβρωση των εδαφών, κλιμακωτή αύξηση της θερμοκρασίας, αύξηση των ακραίων και ζημιογόνων καιρικών φαινομένων και τόσα άλλα……..Ποιος βγαίνει ζημιωμένος; O άνθρωπος…

Τι φταίει; Φταίνε οι εκάστοτε κυβερνήσεις που έχουν άλλες προτεραιότητες ; Φταίει το βαθύ σύστημα που προτιμά να εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα; Φταίει που δεν εφαρμόζονται συμβάσεις, νόμοι, συνθήκες και ούτε καθεξής; Φταίει το ξερό μας το κεφάλι που λέει και ο Βάρναλης; Ίσως τελικά να φταίει ο καπιταλισμός, όπως αναφέρεται και στο ομώνυμο βιβλίο του κ.Νίκου Μπογιόπουλου. Σε καμιά όμως περίπτωση δεν πρέπει να κάνουμε ούτε εκπτώσεις, ούτε παζάρια για την προστασία του περιβάλλοντος.

Έτσι λοιπόν, μέχρι να έρθει η μέρα που θα καταλάβει η πολιτεία, οι εταίροι, οι ημέτεροι, οι κουμπάροι και οι συμπέθεροι ότι τα λεφτά δεν τρώγονται και ο αέρας δεν αγοράζεται, θα αντιδρούμε και θα δρούμε έντονα. Πρωτίστως όμως, η μεγάλη πρόκληση είναι να κατανοήσει σύσσωμη η κοινωνία μας, ότι πλέον, επιβάλλεται να σκέπτεται και να συμπεριφέρεται πιο φιλοπεριβαλλοντικά. Ήδη η Κύπρος είναι σημαδεμένη με το κόκκινο του κινδύνου όσο αφορά την ερημοποίηση. Βλέπεται, η ανατολική μεσόγειος και μέση ανατολή είναι πολύ εκτεθειμένη περιοχή….και εμείς τι κάνουμε; Αφήνουμε μια καμένη γη για τα παιδιά μας, την ίδια καμένη γη της αδράνειας για την συνέχιση της ζωής.

 

*Περιβαλλοντολόγος – Εκπαιδευτικός, Μέλος Κεντρικής Επιτροπής Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

 

Categories: ΑΠΟΨΕΙΣ