«Μετά τη σύλληψη οι serial killers είναι ή αυτοκαταστροφικοί ή αποκτούν θαυμαστές»

«Μετά τη σύλληψη οι serial killers είναι ή αυτοκαταστροφικοί ή αποκτούν θαυμαστές»


Ο 35χρονος λοχαγός της Εθνικής Φρουράς, με τους επτά φόνους στην πλάτη του, σκόρπισε τον τρόμο και τον πόνο σε πολλές οικογένειες, αλλά κυρίως σε παιδιά. Επέφερε το θάνατο, λειτουργώντας υπό την κάλυψη του οικογενειάρχη, του πατέρα και του έντιμου στρατιωτικού.

Η διπλή αυτή ταυτότητα ενός ανθρώπου, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα γύρω από την ψυχοσύνθεση του, το κατά πόσον μπορεί κάποιος να ξυπνήσει μια μέρα και να φορέσει τα παπούτσια του serial killer, αλλά και κατά πόσον υπάρχει ένα μοτίβο πίσω από τα στυγερά εγκλήματα.

Ο ψυχίατρος Σίμος Κυριακίδης, αναλύει στον REPORTER, τον τρόπο δράσης ενός serial killer, εξηγώντας ότι, ένας κατά συρροή δολοφόνος δεν έχει κάποια ιδιαίτερη ψυχοπαθολογία, ενώ αναφέρεται επίσης στην αντίδραση των κατά συρροή δολοφόνων μετά τη σύλληψη.

«Ο πυρήνας της ψυχοπαθολογίας του είναι η ψυχοπαθητική ή αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας (λέγεται «αντικοινωνική» αλλά δεν έχει σχέση με την κοινωνικότητα). Το ψυχοπαθητικό άτομο διαθέτει μια προσωπικότητα που έχει δομηθεί με πολλά παθολογικά στοιχεία. Το κυριότερο απ’ αυτά είναι η απουσία μεταμέλειας και τύψεων όταν κάνει κακό σε άλλους. Επί πλέον το άτομο αυτό συνήθως δεν διαθέτει αυτό που ονομάζουμε «ενσυναίσθηση», δηλαδή την ικανότητα να αισθάνεται τον πόνο του άλλου».

Ανέφερε επίσης ότι, «άλλο παθολογικό στοιχείο είναι η συνεχής προσπάθεια εξαπάτησης και παραπλάνησης των άλλων ανθρώπων με κύριο σκοπό να τους χειριστεί και να τους ελέγξει. Η εκμετάλλευση και το ψέμα είναι τρόπος ζωής γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Μιλούμε δηλαδή για ένα άτομο χωρίς «συνείδηση» (με την έννοια της ηθικής αντίληψης και κατεύθυνσης)».

Κάποιος μπορεί να σκοτώνει υπό το κράτος παραληρητικών ιδεών

Επιπλέον της ψυχοπαθητικής προσωπικότητας, το άτομο μπορεί να έχει και άλλου τύπου ψυχοπαθολογία αναλόγως του κινήτρου που έχει για τους φόνους.

Για παράδειγμα, όπως σημειώνει ο κ. Κυριακίδης, «ο ψυχωτικός ασθενής, αυτός που αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα αλλοιωμένη (αυτό που ονομάζουμε «παραληρητική ιδέα»), μπορεί να σκοτώνει υπό το κράτος παραληρητικών ιδεών, για παράδειγμα να αντιλαμβάνεται τα θύματά του ως δαίμονες του Σατανά ή ως πράκτορες μυστικών υπηρεσιών που τον κυνηγούν ή ως τρομοκράτες που θα σκοτώσουν χιλιάδες αθώους ανθρώπους κλπ».

Υπάρχουν και άλλοι όπως λέει, που μπορεί να σκοτώνουν με μόνο σκοπό το κέρδος, όπως για παράδειγμα να σκοτώνει τους συγγενείς του για να τους κληρονομήσει.

«Σ’ αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει επιπλέον ψυχοπαθολογία, έχουμε απλώς ένα ακραία ψυχοπαθητικό άτομο που σκοτώνει άλλους ανθρώπους για το χρήμα. Άλλο κίνητρο μπορεί να είναι το σεξ. Το σεξ και η βία συνδέονται σε κάποιο βαθμό. Μικρή ποσότητα βίας κατά τη διάρκεια του σεξ, είναι φυσιολογική εφ’ όσον είναι συναινετική (δηλαδή να την θέλουν και οι δύο) και δεν είναι επικίνδυνη. Εάν είναι ανεπιθύμητη από τον ένα απ’ τους δύο ή εάν η βία αυτή προκαλεί τον τραυματισμό ή και τον θάνατό του, τότε έχουμε περίπτωση σεξουαλικής διαταραχής που την ονομάζουμε παραφιλία. Άρα σ’ αυτή την περίπτωση έχουμε συνδυασμό της ψυχοπαθητικής προσωπικότητας που είπαμε πριν και “παραφιλίας”. Με τον ίδιο τρόπο ερμηνεύουμε και τα υπόλοιπα κίνητρα και διερευνούμε την ψυχοπαθολογία κατά περίπτωση», επισημαίνει ο κ. Κυριακίδης.

Κανείς δεν ξυπνά και γίνεται serial killer

Θεωρεί δεδομένο, ότι κάποιος δεν μπορεί να ξυπνήσει μια μέρα και να γίνει serial killer, εάν δεν προϋπάρχει η ψυχοπαθητική προσωπικότητα. Δεν μπορεί να κάνει κακό σε άλλους ανθρώπους έτσι απρόκλητα. «Μπορεί όμως να υπάρχει η ψυχοπαθητική προσωπικότητα και να μην το έχουμε αντιληφθεί. Σ’ αυτή την περίπτωση, εάν συντείνουν και άλλοι παράγοντες, μπορεί να μας προκύψει ένας δολοφόνος ή ακόμα και ένας κατά συρροή δολοφόνος».

Κατά βάση υπάρχει ένα μοτίβο και συγκεκριμένη μέθοδος υπό την οποία δρα ο κατά συρροή δολοφόνος, την οποία τελειοποιεί στην πορεία. «Όμως δεν συμβαίνει πάντα αυτό, υπάρχουν serial killers που δεν έχουν καμιά οργάνωση ή συνέπεια στις μεθόδους τους, δεν κάνουν καν προσπάθεια να καλύψουν τα ίχνη τους ή να κρύψουν τα πτώματα των θυμάτων τους και λοιπά. Ο κανόνας όμως είναι η πρώτη περίπτωση, της συνεπούς και σχεδόν τελετουργικής μεθόδου», σημείωσε ο κ. Κυριακίδης.

Άλλοι περήφανοι και άλλοι αυτοκαταστροφικοί

Για το ενδεχόμενο οι serial killers να είναι αυτοκαταστροφικοί, ο κ. Κυριακίδης ξεκαθάρισε ότι καταρχάς δεν πρέπει να συγχέονται με τους mass murderers.

«Στα ελληνικά τους ονομάζουμε και τους δύο «κατά συρροή δολοφόνους», είναι πιο ακριβές οι serial killers να λέγονται «κατ’ εξακολούθηση δολοφόνοι» . Οι mass murderers σκοτώνουν πολλούς ανθρώπους σε ένα μοναδικό επεισόδιο (τρομοκρατική ενέργεια, school shooting κλπ)».

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, συχνά ο δράστης αυτοκτονεί στο τέλος της πράξης του και όπως προκύπτει συνήθως, ήταν αυτοκαταστροφικός από την αρχή (δηλαδή πολύ πριν την έναρξη της επιχείρησης).

«Στους serial killers δεν συμβαίνει αυτό. Σπανίως είναι αυτοκαταστροφικοί πριν από τη σύλληψή τους και αυτό που τους κάνει αυτοκαταστροφικούς είναι η ίδια η σύλληψη και η κοινωνική κατακραυγή που ακολουθεί. Μάλιστα κάποιοι παραμένουν περήφανοι για το «κατόρθωμά» τους, μπορεί μάλιστα να έχουν θαυμαστές-θαυμάστριες, να λαμβάνουν γράμματα στη φυλακή κλπ. Όμως η πιθανότητα ανάπτυξης αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς μετά τη σύλληψη δεν πρέπει να υποτιμηθεί», όπως σημείωσε.

Δεν υπάρχει ψυχιατρική θεραπεία

Ο κ. Κυριακίδης αναφέρθηκε επίσης στην ψυχοπαθητική – αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας, για την οποία δεν υπάρχει αποτελεσματική ψυχιατρική θεραπεία. Στην ουσία το μόνο πράγμα που εμποδίζει τους ανθρώπους αυτούς από το να κάνουν κακό σε άλλους, είναι ο νόμος.

«Στην περίπτωση του ψυχωτικού ασθενή (αυτού που πιστεύει πράγματα που δεν υπάρχουν κλπ), η κατάσταση είναι διαφορετική. Εκεί υπάρχει θεραπεία με φαρμακευτική αγωγή που σε κάποιες περιπτώσεις είναι πολύ αποτελεσματική. Μάλιστα ο νόμος προβλέπει συγκεκριμένη διαδικασία για την υποχρεωτική θεραπεία των ανθρώπων αυτών», τόνισε ο κ. Κυριακίδης.

Εξήγησε παράλληλα ότι ο ψυχοπαθητικός άνθρωπος έχει πλήρη συναίσθηση των πράξεων του και σε αντίθεση με τον ψυχωτικό, έχει πλήρη καταλογισμό.

«Οι αιτίες ανάπτυξης της ψυχοπαθητικής – αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας, δεν είναι γνωστές. Όπως συμβαίνει με πολλές ψυχικές διαταραχές φαίνεται να είναι συνδυασμός γενετικών – βιολογικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Η κακοποίηση σε παιδική ηλικία αναφέρεται συχνά στα ευρήματα των ερευνητών αλλά δεν υπάρχουν οριστικά και καταληκτικά συμπεράσματα».

Πηγή: cytoday.eu

Categories: Slider, ΕΙΔΗΣΕΙΣ